Thursday, October 27, 2011

මන්දාරම් වැහි.. සිව්වන කොටස


"මං ඉතින් ඔයා කියපු හින්දා ගිහින් කතා කලා නිර්මාල් එක්ක.
එයාටත් මාර අප්සෙට් වැඩේට. මේකා කියාපි අයේ ලලිතක්කේ මම ඔය කෙල්ල එක්ක කතා කරනවා තියා මූණ වත් බලන්නේ නැ ඕන්. සත්තමයි කියලා.. හෙහ් හෙහ් හෙහ්..
මං ඒ සැරේ කිව්වා අන්න එයා සොරි කිව්වාය එදා ගෑස් දැම්මට කියලා."

ලලි අක්කා මහ සද්දෙන් හිනා වෙවි කිව්වට මගේ හිතේ මොකක්දෝ නුරුස්සනා කමක් මෝදු වුණා.
"අක්කා ඒක කිව්වද?" මට ඉබේම ඇහුණා.

"ඇයි ඉතින් උඹමනේ කියන්න කිව්වේ" අක්කා ඇස් ලොකු කරගෙන හිනා වී ගෙන මගේ දිහා බැලුවා.

"හ්ම්ම්... ඉතින් එයා මොකද කිව්වෙ?" පුංචි හිනාවක් අක්කගේ කට කොනට නැගුණේ එයාටත් හොරා.

"කිව්වේද? කිව්වා එයා එහෙනම් පෙන්නන තරම් ආඩම්බරකාරියෙක් නෙවෙයි කියලා"

"හ්ම්ම්.."

මොකද උඹ බස්සියෙක් වගේ හ්ම්ම් හ්ම්ම් ගාන්නේ?"

"නැ මුකුත් නැ.. "

අපරාදේ මම එයාට සොරි කිව්වේ. දැන් ඉතින් එයාට දෙවෙනි වුණා වගේනේ. අනික එයාට මාව එච්චර වැදගත් නෑත් එක්කනෙ.. එයාට ඕනේ වුණේ මා ලව්වා ලලිතක්කව ආයේ යාලු කරගන්න. මාව නිකන් ම කෙල්ලෙක් ගානට දාලනේ කතා කරලා තියෙන්නේ. මාත් එක්ක ආයේ කතා කරන්න තියා මූණ බලන්නවත් ඕනේ නැ කියල කියපු කෙනෙක්ට මම මොකට දෙවෙනි වුණාද මන්දා.

"මොනාද බන් අහස පොලෙව ගැටලන්න වගේ කල්පනා කරන්නේ?"

මම මගේ හිතින් මිඳුනා.

"නැ අක්කේ මුකුත් නැ.. "

"ආහ්.. මේ මගේ වැඩ වගයක් තියෙනවා පොඩි හෙල්ප් එකක් දෙන්නකෝ.."

"යන්..මාත් මේ කම්මැලිකමේ නිදාගෙන හිටියෙ.."

"ආහ් මේ අර ලියුම පෙන්නහන්කෝ.. " එකපාරටම ලියුම මතක වෙලා අක්කා කිව්වා.

"ආ...ආහ්..ලියුම..ම්ම්ම්..ලියුම..අනේ මන්ද ඒක කොහෙද දැම්මේ කියලා අක්කේ..මට මතක නැනේ."

මම පැටලි පැටලි බොරුවක් කිව්වා. අනේ මන්දා මම කවදාවත් අක්කට බොරුවක් කියලා නැ. ඉස්කෝලේ යනකාලේ කොල්ලෝ දීපු ලියුම් පවා මම අක්කට කියවන්න දීලා තමයි විසිකරන්නෙ අම්මට අහුවෙනවට. ඒත් ආදර ලියුමකුත් නොවෙන මේ ලියුමට ඇයි විශේෂයක්? මටත් නොදැනිම දිග හුස්මක් පිට වුණා.
______________________________________________________________________


"කෝ තාම උඹ මට ජොබ් එකේ පාටිය දුන්නේ නැ" ලලි අක්කා එදත් කෑම කන වේලේ මතක් කලා.

"අනේ දෙන්නම් මගේ අක්කියෝ... අද හෙටම දෙන්නම්.."

"අනේ උඹේ බොරු පැන්චියේ. දැන් මාසයක් තිස්සේ කියනවනේ දෙන්නම් දෙන්නම්.. අද දෙන්නම්..හෙට දෙන්නම්.. " අක්කා කට ඇද කරගෙන කියොනවා.

මට හිනා එයාගේ පොකැට් කට දැක්කාම.

"ආහ්..තව හිනා වෙන්නත් එනවා. මෙහෙමත් නංගිලා හැබැට.." අක්කත් හිනා වෙවි බත් කටක් කටට ගත්තා.

මම දැන් මාසයක් බැංකුවේ වැඩට ඇවිත්. වැඩ ඇත්තටම අමාරු නැ. මාත් එක්කම තව ගැනු ළමයෙකුත් අලුතින් අරන් තිබුණා. අපි දෙන්නම එක වයසේ නිසාත් එකම සෙක්ෂන් එකේ නිසාත් වැඩ කරන්න ගොඩක් ලෙසියි. එයා අමාලි. ලස්සන හුරුබුහුටි ගෑනු ළමයෙක්. ඒත් ටිකක් විතර කටකාරකමකුත් එයාගේ තිබුණා. සමහර විට මට එහෙම පෙන්නේ මම වැඩිය කතා නොකරන හින්දා වෙන්නැති. හැමදේම හොඳින් සිද්ධ වුණත් වද දෙන මොකක්දෝ දෙයක් හිතේ කොනට හැංගිලා තිබුණා. වෙනදට ලලි අක්කට හැමදේම කියන මම දැන් එයාටත් මගේ හිත හංගන්න පුරුදු වෙලා.

"මොකෝ උඹ කෑම එක දිහා බලාගෙන භාවනා කරනවැයි? කන්නේ නැතුව?" අක්කාගේ කටහඬට මම කල්පනාවෙන් මිඳුණා.

"මොනාද බන් ඔච්චර හිතන්නෙ? දැන් ඔයා ඉස්සර හිටිය පැන්චි නෙවෙයි. හිතේ මොකක්දෝ තියාගෙන කල්පනා කර කර ඉන්නවා. ඉස්සර මගේ පැන්චිට හිතේ කිසි දෙයක් තියාගෙන ඉන්න බැ මට නොකියා. දැන් එහෙම නෙවෙයි" අක්කා දොස් කියන විදිහට නොවුණත් එහෙම කියද්දි එයා දුකින් කතා කරනවා කියන එක මට හොඳටම දැණුනා.

"අනේ නෑ අක්කේ..එහෙම මුකුත් නැ, එහෙම දෙයක් තියෙයි නම් මම ඔයාට නොකියා ඉන්නේ නැනේ.."
"නැ පැන්චියේ ඔයා දැන් එහෙම මට කියන්නනෙ නැ. ඒත් කමක් නැ. ඔයා හොඳින් ඉන්නවනන්.." අක්කා අත හෝදන්න යන්න නැගිට්ටා.

"අක්කා කාලා ඉවරයි?"

"ඔව්..මට ඇති.."

"මටත් ඇති" මම කෑම කෝලේ ගුළි කරන ගමන් නැගිට්ටා.
_______________________________________________________________________

අපොයි අද නම් හොඳටම පරක්කුයි. බස් එකත් ගිහින් ඇති. මම මටම බැන බැන පාරට දිව්වා. ඔන්න ලලි අක්කා අසනීප වෙච්ච එකේ පාඩුව. එයා යන දවසක් නම් එයා නැගිට්ට ගමන් මට රින්ග් කරනවනේ.  හවස එනගමන් එයාට මොනවා හරි අරගෙන ඉන්න ඕනේ..ආහ්..එයා බූන්දි කන්න ආසයි නේ..එනගමන් හන්දියේ කඩේන් බූන්දි ටිකක් අරගෙන එනවා. හෝල්ට් එකේ කවුරුත් නැ. බස් එක ගිහින් තමා. ඊළඟ එක එනකම් හිටියොත් නම් අද 9.30 පහුවෙලා තමා යන්න වෙන්නෙ. මම පාර මැද්දේ ඉඳගෙන හිත හිත ඉන්න බව තේරුණේ පිටිපස්සෙන් බ්‍රේක් සද්දයක් ඇහුණාම.

"පාර මැද්දේ සමුළුවක්ද?"

පුරුදු කටහඬක් පිටිපස්සේ. බයිසිකලයක්. ආහ් ඒක එළවන මනුස්සයකුත් ඉන්නවා. හෙල්මට් එකට මුලු මූණම වැහිලා. කට හඬ පුරුදු වුණාට අඳුරගන්න බැ වගේ. මම ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා. කවුද මේ?.

"බස් එක ගියානේ. කෝ ලලිතක්කා නැද්ද අද?" කෝටුකිතයියා.

මට ඇඟ පුරා විදුළියක් කෙටුවා වගේ. වෙනදා මූණටම හම්බු වුණාම මග ඇරලා යන මිනිහා අද මොකද මේ.  "ලලි අක්කට සනීප නැ. එයා අද නැ. මට අද පරක්කු වුණා." මම පාරෙන් පැත්තකට වුණා.

"ආහ්.." බයිසිකලේ එල්ලලා තිබුණ අනිත් හෙල්මට් එක මට දික් කලා.

"නැ මම බස් එකේ එන්නම.."

"ආහ් එහෙනම් කමක් නැ.." ආයේ බයිසිකලේ ස්ටර්ට් කරගෙන හෙල්මට් එක දාගත්තා.

"අයියෝ.. " මගේ හිත කෑගහපු සද්දේ ඇහුනද දන්නේ නෑ

"ඔයා මොනා හරි කිව්වද?"     "න්න්..නෑ.. "

"ම්ම්ම්.. වැස්සකුත් ලඟයි වගේ..",

මම අහස දිහා බැලුවා. එහෙම ගතියක් නම් නැ. ඒත් කවුද දන්නේ.. ගහෙන් වැටිච්ච මිනිහට ගොනා ඇන්නා වගේ වැස්සකුත් වැටෙයිද දන්නේ නැ.

"වහීද?" මම අහස දිහා බලාගෙනම ඇහුව්වා.

"එහේ නෙමෙයි කළු වෙලා තියෙන්නේ මෙහෙ" මගේ මූණට අත් දික් කරගෙන කිව්වා.

"ඇහ්?"

"හිහ්ක්ස්.. අහංකාරකම් පැත්තකින් තියලා නැග්ගොත් අපි දෙන්නාටම වෙලාවට යා ගන්න පුළුවන් වෙයි. නැත්නම් ඉතින් දෙන්නම මඟ තමා" හිනා වෙලා කියන ගමන් ආයේ හෙල්මට් එක දික් කලා. මගේත් කට කොනට ලාවට හිනාවක් ආවත් මම ඒක ඉක්මනට හංග ගෙන හෙල්මට් එකත් අරගෙන බයිසිකලේට ගොඩ වුණා.

බයිසිකලේ ඉගිල්ලෙනවා වගේ. මම එක අතකින් පිටිපස්සේ තියෙන හැඩල් එක අල්ලගෙන අනිත් අතින් මගේ බෑග් එක ඇඟට තද කරගෙන ඇස් දෙක තද කරලා පියාගත්තා. බයිසිකලේ හෙමින් යන්න වගේ ගත්ත නිසා මම හෙමිට ඇස් ඇරියා. ඉස්සෙල්ලා කඟවේනා වගේ දුවපු මිනිහා දන් මෙන්න හෙමින් යනවා.

"ඇයි මොකක් හරි අවුලක්වත් ද?" මටත් කට තියාගෙන ඉන්න බැනේ..

"නෑ සමහරුන් ඉතින් ඇස් වහගෙන යනකොට බලන් ඉන්න මිනිස්සු හිතයි මම බලෙන් උස්සගෙන යනවා කියලා.... ඇත්තටම කට තිබුණට හරිම බයයි නේ" ඔළුව ටිකක් පස්සට හරවලා කිව්වා. මට එයාට ලංවෙන්න වෙනවා කියදේ අහගන්න.. අනේ මන්දා.. කවුරු හරි දකීද දන්නැ. හිත හරි හරියට කතාව.
එයා ඉන්නේ කොහෙද? අපේ පැත්තේමද..? එහෙනම් ඇයි මම කලින් දැක්කේ නැත්තේ? ඒත් ඉතින් බයිසිකලේ හෙල්මට් එක දාලා දැක්කත් මම අඳුරන එක්කයැ. ඒත් ඉතින් ලලි අක්කවත් මට කවදාවත් කියලා නැනේ එයා අපේ පැත්තේ කියලා. හැබැයි ඉතින් එදා වුණ දෙයින් පස්සේ අක්කා එයා ගැන වචනයක් වත් කියන්නේ නැනේ.අහන්නත් හිතෙනවා. ඒත් ඕනේ නැ. මට මොකටද..

"මොනාද ඔච්චර හිතන්නේ? මම කොහෙ ගෙනියයිද කියලද?"

"න්න්.. නෑ.. මම මුකුත් හිතන්නේ නැ.."

"හ්ම්ම්...එහෙනම් ඒ හැටි වෙන්නැති නේ.. හැමවේලේම කල්පනාවෙන වගේ ඉන්නේ?... "

ආයෙත් නෝන්ඩි කතාවක්..මේ කට වහන්න තියෙනවා නම්.. ඒත් ඉතින් දැන් මාසයක් තිස්සේ ඔය කට වහගෙන නේ හිටියේ. ඔන්න ඔහේ කියෝපුවාවේ..

"හ්ම්ම්.. ඔන්න මැඩම්ව ඔෆිස් එක ගාවටම දැම්මා.." බංකුව ඉස්සරහ බයිසිකලේ නවතන ගමන් කිව්වා.

"ඉතින් ඔයා කොහෙද යන්නේ?" එයා බහින්න සූදානමක් නැති බව පෙනුන නිසා ඉබේටම ඇහුණා.

"ඩ්‍රයිවර් ඉතින් මැඩම් BMW එක පාර්ක් එකට දාලා එපැයැ එන්න. මැඩම් යන්න.."

"හෙහ් හෙහ්.. තැන්කූ..."

"අම්මෝ නිර්මාල් අද නම් උඹට මොනවා වෙයිද දන්නැ.. මෙන්න මෙයා අද හිනා වෙනවා..හරි හරි..මම ගියා.." හිනා වෙවි බයිසිකලෙත් ස්ටාර්ට් කරගෙන හෝන් එකකුත් ගහල එයා යන්න ගියා.

මම එයා එනකම් ඉන්නවද? එකටනේ ආවේ.. හිත කියනවා. උඹට මේ මොකද වෙලා තියෙන්නෙ පැතුම්කා? පිස්සු හෑදීගෙන එනවද? මෙච්චර දවස් මූණ වත් නොබලපු මිනිහා එනකම් එළියට වෙලා ඉන්න? මොළේ කතා කළා. එකසැරයයි මට කියන්න ඕනේ වුණේ මම ඉක්මනට ඇතුළට ගියා.

Monday, October 17, 2011

අරුමය...

ඔබ ආදරේලු...
නමුත් මට නොව
වෙන කාටද..
මගේ ආදරය
ඔබට නොවටින්න
ඇයේ ආදරයේ
තිබෙන අරුමය
කියාදෙනවද
මටත් ඔබ..

නතරවෙලා..මං..


සිත එක්තැන් කරන්න
අපහසුයි කිව්වාට
මට පුළුවනි කරන්න
දුවන සිත නවතන්න
කොච්චර දුර දිව්වත්
මගේ හිත නැවතෙනවා
හැමවේලේ එකම තැන
නතරවූ සිත එතන
එහෙම්මම ගල් වෙනවා
සිත එකතැන් වෙලා
නමුත් මට දැනෙන්නේ
මමත් එකතැන් වෙලා
මගේ සිත හැමවේලේ
නුඹ ලඟම නැවතිලා..


Sunday, October 16, 2011

සරදමක් දෝ ප්‍රේමය....


මා එපා කිවු ඔබ
යලි ඇවිත් මා ලඟ
හඬා වැළපෙන කොට
කෙසේ ඉවතක බලමි මම...

දහක් දුක් සඟවා
හිනාවෙමි නුඹට මම
නුඹේ දුක අහගෙන
හුනිමි නොහඬාම මම...

නෙත් අඟින් ගිලිහෙන
නුඹේ උණු කඳුළැලි
මගේ නමට නොවෙන බව
දැන දැන ම සනසවමි මම...

නුඹ හඬයි මා ලඟ
අතැර ගිය ආලය පතා
පිසදමමි නුඹේ කඳුළු මම
මා දවන හින්දා උණු කඳුළ..

නුඹ තවම මසිතේ සිටියද
අයිති නැති අයෙකි නුඹ මට
සරදමක් දෝ ප්‍රේමය
ජීවිතය නිතර රිදවන..

Saturday, October 15, 2011

මන්දාරම් වැහි.. තෙවෙනි කොටස

"
පැතුම්කා වෙත, (පැන්චි )


පැන්චි කිව්වට තරහ වෙලාද දන්නේ නැ දැනටමත්..  මම නිර්මාල්. නිර්මාල් කිව්වට කවුද කියලා දන්නෙ නැතුව ඇති නේද? එදා ඉතින් ඔයා මට නම වත් කියන්න දුන්නේ නැනේ. මම අර එදා ලලිතක්ක එක්ක හිටපු කෙනා. ආහ් දැන් මතක වුණානේ. අර බැංකුවේදි හම්බු වුණේ. දැන් නම් ඔයාගේ මූණ දික් වෙලා ඇති නේද? අර එදා මූණ දික් කරගෙන හිටියා වගේ? 


හරි හරි..විහිළු ඉවරයි. එදා මම ඔයාව බය කලානම් මට සමාවෙන්න. එදා ඔයාව බස් හෝල්ට් එකට ඇරලවලා ආවට පස්සේ ලලිතක්කා මට හොඳටම බැන්නා. එයා කවදාවත් මට සැරට කතා කරලවත් නැ. ඒත් එදා ඔයාගෙ හිත නරක් වෙලා කියලා මම තමා ඒක කලේ කියලා හොඳට ම බැන්නා. එදා ම ඔයාට කතා කරලා සමාව ගන්න මට ඕනේ වුණා. ඒත් ඉතින් අක්කා මට ඔයාගේ ෆෝන් නම්බර් එක දුන්නේ නැ. එයා දැන් මාත් එක්ක කතා කරන්නෙත් නැ. ඒ නිසා තමා මම මේ ලියුම ඔයාට ලියන්න හිතුවේ. තරහ ගන්න එපා ගෙදර ලිපිනය ගත්තේ ඔයාගේ පර්සනල් ප්‍රොෆයිල් එකෙන්. 


මම එදා කන්න වගේ ඔයා දිහා බලන් හිටියා කියලා ඔයා කිව්වලු. මම වල්කමකට බලන් හිටියෙ නැ. ඒත් ඉතින් ලස්සන ගැනු ළමයෙක් දැක්කාම නොබලා ඉන්න තාම  මගේ ඇස් දෙකට පුරුදු නැනේ. මම එදාත් බැන්නා ඇස් දෙකට.. "උඹ හින්දා මගේ අක්කත් මට නැති වුණා" කියලා.. ඒත් මූ අහන්නේ ම නැනේ.. ලස්සන රූපයක් දැක්ක ගමන් බලනවා. අනේ ඉතින් අසරණ අහිංසක නිර්මාල් බැනුම් අහනවා. හ්ම්ම්ම්... අනේ සංසාරෙක හැටි කිව්වලු.. 
ආහ් මේ ලියුම ලියන හේතුවත් තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනවා මගේ මේ අකීකරු ඇස් ගැන කියන්න ගිහිල්ලා.
සරළව ම කෙටියෙන්ම කිව්වොත් වරදක් කළත් සිතකින් නොවේ.. 


හරි හරි..මම තාම  විහිළු කරනවානේ.. සොරි. මෙහෙම ලියුම් ලියල පුරුදු නැ හලෝ.. පළවෙනි වතාවට තමා සමාව ඉල්ලලා ලියුමක් ලියන්නේ. සමාව ඉල්ලා නෙවෙයි ඉස්කෝලේ යනකාලේ ආදරේ ඉල්ලලාවත් ලියුම් ලියලා නැනේ. ඕලෙවෙල් කාලේ සිංහල වලට ලියුම් ලිව්වට පස්සෙ අද තමා මෙහෙම ලියුමක් ලියන්නේ. 


මගේ නම නිර්මාල් රත්නායක. වයස අවුරුදු 22යි. ඔබ පැමිණෙන තුරු බැංකුවේ සිටින බාලම සේවකයාව සිටියෙමි. (ආරංචි විදිහට ඔයාගේ එපොයින්මන්ට් ලෙටර් එක ටයිප් කීරීමට අසන්කා අක්කා වෙත ලැබී ඇත. නිළ නොලත් ලෙස දැනුම් දීම නිසා වටේ පිටේ අයට කීවාට කම් නැත. දැන ගත් විදිහ පමණක් සඟවා තබාගන්නා මෙන් කාරුණිකව ඉල්ල සිටිමි.) මේ විදිහට ලියුම් ලියන්න අමාරුයි හලෝ. මම පුරුදු විදිහට ලියන්නම්. 


එදා ලලිතක්කා මට ඔයාව බලාගන්න කියල බාර දීලා ගියා. මම බලා ගත්ත විදිහ එච්චරම හරි ගිහින් නැනේ ඔයාට. ඒකට සොරි වෙන්න ඕනේ. මගේ හිත හොඳයි. නරක නැත්තේමත් නැ. ඒත් ගොඩක් වෙලාවට හොඳයි. මට අක්කා ඇවිල්ලා බැන්න ඔයා අක්කා එක්කත් තරහා වෙලා කියලා. ඔයා ගෙදර ගිහින් මැසේජ් එකකුත් එව්වේ නැ කියලා අක්කා බය වෙලා හිටියා. ඒකටත් මේ අසරණයා බැනුම් ඇහුව්වා.. "


"දේදුන්න සේදී රෑ නිල්ල උතුරා
මා දම් අහසින් වැස්සක් වැටුණා
මනමාළි වී ඈ හද ගින්න අවුලා
පිටගම් යනවා බොඳ වී පෙනුනා.."

ආහ් මගේ ෆෝන් එක රින්ග් වෙනවා. ලලි අක්කා.. මේ වෙලාවේ මොකද දන්නේ නැ.

"ඇයි ලලි අක්කේ.. හදිස්සියක්ද?"

"නැ නැ.. ඔයාගේ එපොයින්මන්ට් ලෙටර් එක ටයිප් කරලාලු. පෙරේදා දීලා තියෙන්නෙ. අදනේ මම දැන ගත්තේ. ඔයාට හෙට දිහාට ලැබෙයි. පෝස්ට් එකටත් දාලලු. එතකොට සඳුදා ඉදන් වැඩට එන්න පුළුවන්.මට හරිම සතුටුයි පැන්චියේ" ලලි අක්කා ෆෝන් එකෙන් කෑගහනවා.

"ම්ම්ම්.. ඒක නම් සතුටු ආරංචියක් තමයි. ඒත් මට ඔය ආරංචිය කලින් ආවනේ අක්කේ.." මම ටිකක් අගේ කරලා කිව්වා.

"කලින් ආවා? ඒ කොහොමද?"

"මට අද ලියුමක් ආවනේ.. සමාව භජනය කරලා එක්කෙනෙක් ලියුමක් ලියලා. ලියුමක් නෙමෙයි කතාවක්. හෙහ් හෙහ් හෙහ්.." මම හිනා වෙන ගමන් අක්කට කිව්වා.

"නෑ මූ ඒ සැරේ ලියුමක් ලියලද? මගෙන් නොම්බරේ ඉල්ලුවා පුළුවන් තරම්.. මම දුන්නේ නැ. මම ඉතින් ආයේ ඔයාගේ මූන බලන්න එපැය" අක්කාගේ කටහඬෙ විස්මයක ලකුනුද නැත්නම්  සන්තෝසයක ලකුනුද කියල හොයාගන්න බැ. දෙකම එකතු වෙලා වගේ. අක්කා මල්ලියෙක්ට වගේ සළකනවා කියලනෙ කිව්වෙ.. අක්කා ඇත්තටම මල්ලියෙකට වගේ ආදරේ ඇති එයාට.

"මම එදා කොල්ලට බැන්නා බන්. ජීවිතේට එහෙම බැනලා නෑ මම. මට පස්සේ දුක හිතුණා හොඳටම. එයා පවුලේ තනි ළමයා. මන් වගේම. හැමදේම කියන්නේ මට තමා. පව්.. ඒකා හොඳටම අප්සෙට් එකේ ඉන්නවා ඇත්තේ. නැත්නම් ඔහොම ලියුම් ලියන්නැ. "

අක්කගේ කටඬත් වෙනස් වෙලා. දුකෙන් වගේ. මන් හින්දානේ.

"ගිහින් එයා එක්ක කතා කරන්න අක්කේ. එයා පේන තරම් පිස්සෙක් නෙවෙයි වගේ. මන් හිතන්නෙ මට වැරදුනා. මන් එදා සැරට කතා කලාට සොරි කිව්වා කියලත් කියන්න."

මටම පුදුමයි මගේ වචන ගැන. මම එහෙම ලෙසියෙන් කෙනෙක්ට සමාව දෙන කෙනෙක් නෙවෙයිනේ. ඒත් ඉතින් එහෙමයි කියලා ලලි අක්කා තරහ වෙන්න ඕනේ නැනේ එයා එක්ක. එයා ලියුම එව්වෙ මගෙන් සමාව ගන්නම නෙවෙයි මට හිතෙන්නෙ. එයාට ඕනෙත් මා ලව්වා ලලි අක්කට කියවන්න වෙන්නැති.
"හරි එහෙනම් මම දැන් තියන්නම් නංගියේ. ගෙදර ඇවිත් ඔයාව බලන්න එන්නම්.බුදු සරණයි"
"බුදු සරණයි අක්කේ."

මම ආයෙත් ලියුමට ඇහැ දැම්මා.

"කොහොමහරි ඔහොම බැනුම් අහලා මම ගෙදර ගිහින් රෑට බත් කෑවෙත් නෑ. පාන් තමා කෑවේ. "

"මොකද්ද මේ හිනා වේගෙන කියවන ලියුම?"

"ආහ් අම්මේ .. නෑ මේ යාළුවෙක් එවපු එකක්. වැඩක් ඇති එකක් නෙවෙයි."

කොල්ලෙක්ගෙන් කිව්වානම් අම්මටත් බලන්න ඕනේ වෙනවා. මෙයා මේ ලියලා තියෙන ඒවල හැටියට අම්මා මාව යවන්නේ නැ බැංකුවේ වැඩට. ඔහෙ යන්න ඕනේ නැ ගෙදර හිටපන් කියයි.

"ඔයා තාම උදේට කාලත් නැ නේද.. ඇවිත් කන්න..අන්න පාන් තියෙනවා."

පාන් කිව්ව ගමන් මට ආයෙත් හිනාවක් ගියා. කොටුකිතයියා මහත්තයා ඊයේ කෑවේ පාන්ලුනේ. මොනා එක්කද දන්නේ නෑ.

"මම එන්නම් අම්මේ."

ලියුම දාලා ගිහින් කන්න හිත දුන්නේ නැ. කියවලාම ගිහින් කනවා. තව ටිකයිනේ. මෙයාට ලියුම් ලියන්න බැ කිව්වට මේ ලියලා තියෙන්නේ ෆුල්ස් කැප් කොළයක් පිරෙන්නම.


"ඉතින් බත් නොකාපු එකේ හිතේ අමාරුවත් එක්ක ඔයාට මේ ලියුම ලියන්න හිතුවා. පුළුවන් නම් එක උදව්වක් කරන්න. ලලිතක්කට කියන්න ආයේ මාත් එක්ක කතා කරන්න කියලා."


මං හිතුවා හරි. මෙයාට ඕනේ බළලුන් ලවා කොස් ඇට බාවන්න..


" මම ඔයා දිහා බලන්නේ නැතුව නෙමෙයි කතා කරන්නේත් නැතුව ඉන්නම්. මට සහෝදර සහෝදරියෝ කවුරුවත් නැ. දැන් අවුරුදු එකහමාරක් තිස්සේ මගේ සහෝදරී වුණේ ලලිතක්කා. එයා කතා කරන්නේ නැ කියන්නේ ඉතින් මම ෆුල් ඩ්වුන් තමා. ඇයි ඉතින් මට බැංකුවෙන් හොරෙන් පැනලා ක්‍රිකට් මැච් බලන්න යන්න වෙන්නේ නැ. රෑට නිදි මරපු දවසට මගේ වැඩ ටික එයාට තියලා ගෙදර ඉන්න වෙන්නේ නැ.කොටින්ම කිව්වොත් මගේ දින චර්යාව ෆුල් අවුල් යනවා.
මගේ අතින් වැරැද්දක් වෙන්න ඇති. ඒත් ඉතින් සමාව දීම ලස්සන ගැනු ළමයින්ගේ ගතියක්ලුනෙ නේද? මම එහෙම අහලා තියෙනවා.එහෙනම් ඔය ලස්සන ගැනු ළමයත් මේ අසරණ අහිංසකයාට සමාව දී නැවත මාගේ සොයුරිය ලබා දෙන මෙන් ඉල්ල සිටිමි. ඔන්න ලියුම කෙටියෙන් සරළව කිව්වා. නැ කිව්ව නෙමෙයි ලිව්වා. එහෙනම් මම නවතිමි සුදු කෙල්ලෙ. (දැන් නම් පුපුරනවද දන්නැ.) විහිලුවක් කලේ. ඔයා සුදු නෑ. ඔයාට බුදු සරණයි. අලුත් ජොබ් එකට සුභ පැතුම්. 


මීට (ඔබේම ) නිර්මාල්


ප.ලි. මම ගොඩක් විහිලු කරලා ඇති මේ ලියුමේ. ඒවාට හිත රිද්දගන්න එපා මිස්. මම නරක කෙනෙක් නෙවෙයි. හිත රිදුණා නම් සත්තකින් ම කනගාටු වෙනවා. සමාව දෙන්න පුළුවන් නම් සමාව දෙන්න. මම නිදහසේ සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න කෙනෙක්. ඒ නිසා තමා මේ වගේ විහිලු කරන්නේ. "



එයා ඇත්තටම පෙන්නන තරම් නරක කෙනෙක් නෙවෙයි. හැමදේම විහිලුවට ගන්න. හරිම සැහල්ලුවෙන් ඉන්න කෙනෙක් වෙන්නැති. අනිත් අය කියන්න මොනවද කියලා ගනන් ගන්නේ නැති කෙනෙක් වගේ. හ්ම්ම්.... අපරාදේ එදා මම එයාට සැරෙන් කතා කලේ. දැන් ඉතින් සඳුදා ඉඳන් වැඩට යන්න වෙනවා නම් එයා එක්ක කතා නොකර ඉන්නත් බැනේ. මම අක්කා අතේ ලියුමක් යවනවා මම තරහා නැ කියලා.
_________________________________________________________________________

"කෝ ඔයා.. පැන්චියේ නිදිද?"

දවල්ට කෑම කාලා නිදා ගත්ත මම ඇහැරුණේ ලලි අක්කාගේ කටඬින්.

"ඇහ්.. ආ..අක්කේ.. මන් මේ පොඩ්ඩක් නිදා ගත්තා." මම නිදිමතේම කෙඳිරි ගෑවා.

"උඹ මෙහෙ නිදි අන්න අරහෙ උඹ ගැන දැනටමත් කතාවෙනවා ."

"කොහෙද?" නිදිමත ඉගිල්ලුනා වගේ.

"කොහෙද? කවුද?"

"අපේ බැංකුවේ..හිටින්කො හෙමිට විස්තරේ කියන්න.."

Tuesday, October 11, 2011

I'm a Happy Girl..

After a long time thought to put a letter in English. Actually I started this as an English blog and now it has become a blog of both languages.. hi hi hi.. no-one can predict future. But that is a good thing. I wish if I can write in Tamil then I would be able to make this blog is a place for everyone and anyone. Okay. My letter is not about my blog or the languages that I know and I write. This is about me. But it the message can be applicable to anyone.

Yesterday was the first day in my second year in university. It was a another normal day. But there was something strange in it. When I look back at my first year it feels like a century.

Things have changed a lot after a year. Some people who were with us at the beginning are not with us now. Some who weren't with us are with us now. They who we blame has proved themselves...and they who we praised also had proved themselves that they don't deserve it.

I learnt a lot about people in last year. Lot of things that I never ever learnt in my whole life. Maybe that's why I feel it like a century.

Some people gave bad names to me just because I'm too friendly with them. Some called me in names because I'm not friendly with them that much. But at the end they showed their weakness not mine.

Sometime I failed in my life. Sometimes I cried for things. And then with the time I learnt those things have never deserved my tears. It taught me not to cry for things which never deserve my tears.

I don't say I'm not crying. Sometimes now also I cry for things. But again I get up in my feet and start walking.  Life was really hard in last year. But then I thought everything is hard..there is nothing easy in life.

I know I have changed now. Things I believe has changed. I have become more matured than last year. I will trust anyone to talk but I will not not trust anyone I talk. That is the biggest lesson I ever learnt in last year.

Life is flowing again.. And I know I will face to so many problems in future also. They will call me more names.. and they will push my down again. But I will get up anytime they push me down.

Anyone can say anything but at the end it is only me who knows me best. But again I also still don't know who am I so how did someone else know it?
That is really funny..isn't it? they don't themselves even but they judge other people saying "I know about her/ him" .We should ask back "do you know about you?" from them.

But this is life.. Journey is hard but remember one thing "they make rumors about one who is the cynosure of world" . Be happy if they spread rumors.. They who know you knows the best about you and other who accept those rumors don't know who are them even.

I have learnt my lesson  and I'm a HAPPY GIRL...It is time for you to learn yours..
Cheers!!

Saturday, October 8, 2011

මන්දාරම් වැහි.. දෙවෙනි කොටස

"පැතුම්කා ගුණසේකර?"

"ඔව් සර්"

"ඔයා ඒලෙවෙල් කලේ කොම(ර්)ස් වලින්ද?"

"නැ සර්..මම ආර්ට්ස් කලේ. ඒත් එකවුන්ට්ස් කලා."

"හ්ම්ම්... කොම්පියුටර් වැඩ දන්නවනේ.." ඔහු පුංචි හිනාවකුත් එක්ක ෆයිල් එක මගේ අතට දෙනගමන් ඇහුව්වා.

ප්‍රශ්නයක් විදිහට නොවුනත් "ඔව් සර්" කියලා මම කිව්වා. දැන් නම් වැඩේ හරි වගේ මගේ හිත කැගහනවා.

"අපි ඔයාට දැනුම් දෙන්නම්."

"තැන්කු සර්. හැව් අ ගුඩ් ඩේ"
 "යු ටු".


මැනේජර්ගේ කැබින් එකෙන් එළියට ඇවිත් මම ලලි අක්කාව හෙව්වා.
"ලලිතක්කා වැඩකට ගියා. මට ඔයාට කියන්න කිව්වා." නාදුනන කටහඬක් මගේ පිටිපස්සෙන්. හැරුනු ඇස් මුලින්ම දැක්කේ මගෙ දිහා උඩ ඉඳන් යටට ම බලන ඇස් දෙකක්.

ඇස් වල අයිතිකාරයා අවුරුදු 21 ක් 22 විතර කියන්න පුළුවන් කොල්ලෙක්. දිගන්චියෙක් වගේ උසම උසයි. හීන්දෑරියි. සුදු මූණ දිගටියි. කවුද මේ කෝටුකිතයියා? කළු පාටයි සුදු පාටයි ඉරි වැටුණු අත් දිග කමිසේ අත් දෙක වැළමිට ගාවට වෙනකම් නවලා. ක්‍රේල් කොන්ඩේ හුළගට අහුවෙච්ච පිදුරු ගොඩ වගේ. අපෝ පැණි කුරුල්ලෙක්ද කොහෙද.. ලලි අක්කත් මාර මිනිස්සුන්ට තමා මාව බාර දීලා යන්නෙ.. මට අක්ක ගැන කේන්තියකුත් අවා.

"තැන්කු. මම ගියා කියන්න." ස්කෑන් කරන ඇස් දෙකෙන් බේරිලා යන්න හිතාගෙන එහෙම කියන ගමන් මම යන්න හැරුණා.

 "ලලිතක්කා ඔයාට බොන්න දෙයක් අරන් දෙන්න කිව්වා. උදේට කාලත් නෙවෙයි ආවේ කියලා.දැන් ගෙදර ගියත් පැයක් එකහමාරක් දෙකක් යනවනේ.."

අයියෝ ලලි අක්කත් මාර වැඩ තමා කරන්නෙ. මොන එකටද මේ යකාට මම කාපු නොකාපු එක කියන්න ගියෙ.

"නෑ කමක් නැ. මම ගෙදර ගිහින්ම කනවා. මට බඩගිනි නැ. තැන්කු ඇහුව්වට.මම යන්නම්."

"මම ඇහුව්වා නෙමෙයි ළමයෝ. යන් කියලා කිව්වෙ. ලලිතක්කා මට කියපු වැඩක් මම කවදාවත් නොකර ඉඳලා නැ. මේකත් නොකරන්න ඉන්න බැනේ. යන්.. අපේ කැන්ටින් එකට"

මෙන්න මේ යකා මගේ වැළමිටෙනුත් අල්ලගෙන. මොන විකාරයක් ද මන්දා. මම අත ගස්සලා අහකට ගත්තා.

"ආහ් සොරි.. පුරුද්දට" හිනාවෙන ගමන් මේකා කියනවා.

පුරුද්ද. "එහෙනම් කෙල්ලන්ගේ අත් අල්ලලා හොඳට පුරුදු ඇති." මගේ කට වැඩ පටන් ගත්තා මමත් නොදැනිම.

"හෙහ් හෙහ් හෙහ්.. අනේ එහෙම නැ. අපේ එකේ ඉන්න ඔක්කෝම අක්කලා අයියලනෙ. කොහේ හරි යන්න බැ කියනකොට මම අතින් ඇඳගෙන හරි යනවා. ඒ පුරුද්ද ගැන කිව්වෙ." මහා හයියෙන් හිනා වෙනවා. වැඩ කරන ඔක්කෝමලට ඇහෙන්න ඇති. අපොයි මං ආපු දවසෙම කොල්ලෙක් එක්ක නටනවා කියල හිතයි. විලි ලැජ්ජාවේ බැ.

"ආහ් ඔය අඳුරගෙන තියෙන්නෙ දෙන්නා" ලලි අක්කාගේ කට හඬ ඇහුණාම මට හරියට දෙයියෝ බුදුන් දැක්කා වගේ.

"අනේ ලලි අක්කේ මම යනවා." හිතන්නත් කලින් මට කියවුණා. මගේ මූණේ වෙනසක් අක්ක දකින්න ඇති.

"මේ මොකො පැන්චියෙ බය වෙලා වගේ?" ලලි අක්ක විහිළුවෙන් වගේ ඇහුව්වා.

"පැන්චිද මෙයාගේ නම?..හ්ම්ම්ම්.. මරු පැන්චි.." අයියෝ ලලි අක්කා මාව මේ බූතයා එක්ක තියලා ගියා මදිවට පැන්චි නමත් කිව්වා. අපොයි දැන් නම් මේකාගෙන් විසුමක් වෙන්නෙ නැ. මෙහෙ වැඩට ආවොත් නම අල්ලගෙන මට ඉන්න දෙන එකක් නැ.

"හා හා.. එයාට පැන්චි කියන්නේ මම විතරයි. අනිත් අයට එයා පැතුම්කා" හරි දැන් නමත් කිව්වා.

"අනේ අක්කේ අපි යන්කෝ. නැත්නම් මම යන්නම්." මට ඉන්න එක හොඳටම එපා වෙලා හිටියේ. ඒ මදිවට අක්කත් අරයා එක්ක කඳේ දාගෙන.

"මොකැ මේ ..මේකා ඔයාව පළවෙනි දවසෙම බය කලද?"

"අනේ මේ මම නම් අහිංසකයා. මෙයා තමා මාව බය කලෙ.. "

ආහ් මරු අහිංසකයා. දැන් ටිකකට කලින් මගෙ අතිනුත් ඇල්ලලුවා. කියන්න කටම ආවත් එයාගේ කටත් අවුස්සගන්න එච්චර වටින් එකක නොවෙන බව තේරුන නිසා කට වහගෙනම ලලි අක්කගේ අතින් ඇද්දා.

"ආහ් යන් යන්." "අපි යනවා මල්ලි මෙයාව බස් එකට ඇරවලා එන්නම්"

"මාත් එන්නද?"

දෙන්නම හිනා වුණ විදිහට ඒ ප්‍රශ්නේ ඇහුව්වෙ ලලි අක්කගෙන් නෙමෙයි මගේන් කියල මට තේරුනා. මගේ ඇස් වලට කඳුළු එන්නත් වගේ.

"ඕනේ නැ" කිව්වා නෙමෙයි මූණට දමලා ගැහුව්වා.

"මොකද බන් අරූට අච්චර සැරෙන් කතා කලෙ?" බස් හෝල්ට් එකට ඇවිදෙන යන ගමන් ලලි අක්ක මගේ මූණට එබිලා වගේ ඇහුව්වා.

"මොකාද අක්කේ ඒ මාව බාර දීල ගිය බූතයා. ඒකා ස්කෑනින් මැෂින් එකක් වගේ උඩ ඉඳන් යටටයි යට ඉඳන් උඩටයි බලනවා. ඒ මදිවට කන්න අරන් දෙන්න යන්ලු.." මම කේන්තියෙන් කිව්වා.

"අනේ බන් ඌ හොඳ කොල්ලා. අපේ බැංකුවෙ කෙල්ලෙක් බාර දීලා යන්න පුළුවන් එකම එකා ඌ විතරයි, අනිත් උන් මනමාළයෝ" අක්කා ගාණක් වත් නැතුව කියනවා.

"අපොයි එහෙනම් මට අනිත් උන් ගැන හිතාගන්න පුළුවන්. ඒකා මගේ අතිනුත් ඇල්ලුවා"

"ඇහ් මොකක්?"

ඔන්න දැන් තමා අක්කා නියම සිහියට ඇවිත් තියෙන්නෙ.

"ඔව්. මම යන්න බැ කිව්වාම එහෙම බැ ලලිතක්කා කියපු වැඩක් නොකර ඉඳලා නැ කියලා යන් කියලා වැළමිටෙන් ඇද්දා" මම කේළම් කියන පොඩි කෙල්ලෙක් වගේ කටත් උරුක් කරගෙන කිව්වා.

"ආහ් ඒකද..ඕකාගේ පුරුද්ද..ඕනේ කෙනෙක් බැ කිව්වාම වැළමිටින් ඇදගෙන යනවා. වල්කමකට නෙවෙයි ඒ හිතවත් කමට" මදැයි මම කේළමක් කිව්වා.

"අනේ මට උගේ හිතවත්කම් ඕනේ නැ. මම යනවා අන්න බස් එකක් එනවා" මම ආපු බස් එකට අත දැම්මා.

"ආහ් එහෙනම් පරිස්සමෙන් පලයන් පැන්චියෙ. ගිහින් මට මැසෙජ් එකක් දාපන්. බුදු සරණයි." අක්කා ඔළුව අතගාලා කිව්ව විදිහට හිතේ තිබුණු කේන්තිය ඔක්කෝම නැති වුණා. එක අතකට අක්ක එක්ක කේන්ති අරන් වැඩක් නැ. එයාත් විශ්වාසයෙන් තියලා ගිය මිනිහා පිස්සෙක් කියලා එයා දන්නෙ නැනේ. මම බස් එකට ගොඩ වෙලා සීට් එකක ඉඳ ගන්න ගමන් හිතුවා. කමක් නැ. ඕනේ කෙනෙක් හිටපුවාවෙ වැඩට එන්න කිව්වොත් ගිහින් මම මගේ පාඩුවේ ඉන්නවා. එයා එක්ක නම් කොහොමත් වැඩි කතාවක් ඕනේම නැ. ජනේලෙන් එළීයේ අහසේ පාවෙන සුදු පාට වළාකුළු දිහා බලාගෙන මම හිතුවා.

බස් එකේ යනකොට මම ආසම වැඩේ පාවෙන වළාකුළු දිහා බලගෙන ඒවා යන එන තැන් ගැන හිත හිත යන එක. හිතට හරිම සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා. ඒ වළාකුලක් වගේ උඩ පාවෙන්න තියෙනවා නම්.. වෙන මුකුත් කරන්නෙ නැතුව. හරිම නිදහස් ජීවිතයක් තියෙන්නෙ. ඒත් ඒ වළාකුළු  ඒක දන්නවද දන්නේ නැ. ඒ සැහල්ලු ජීවිතේ කොච්චර වටිනවද කියලා.

"අම්මේ .. අම්මේ.."
ගෙදර දොරත් ඇරලා දාලා අම්මා කොහෙ ගිහින්ද මන්ද. පහළ නැන්දලාගේ ගෙදරවත් ගිහින් වෙන්නැති. මම බෑග් එක ඇඳ උඩින් තියලා නා ගන්නවා කියලා හිතගෙන බාත් රූම් එකට ගියා.

ම්ම්ම්ම්...... සීතල වතුර ඇඟ පුරා යනකොට දැනෙන සනීපේ. ඇස් දෙක පියාගෙන මූණ වතුර මලට අල්ලගෙන ඉන්නකොට වැස්සේ තෙමෙනවා වගේ. වතුර බින්දුව බින්දුව මූණට වැටෙනකොට මුලු ඇඟම සීතල වෙලා යනවා.අතේ සබන් ගාන ගමන් මට මතක් වුණා කොටුකිතයියාව. කෝටුකිතයියා මහත්තයා මොනා කරනවද දන්නේ නැ. . එක අතකට එයා මොනා කරාම මට මොකැ. අනේ මටත් වෙන වැඩ නැනේ මේ කෝටුකිතයෙක් ගැන් හිත හිත ඉන්න. ඉක්මනට නාගෙන මොනා හරි බඩට දා ගන්න ඕනේ. දැන් නම් බඩගින්න ඉස්මුදුනටම නැගලා.

නාගෙන කරගෙන එළියට ඇවිත් ෆෝන් එකේ තිබුණ මිස් කෝල් තොගය දැක්කාමයි මතක් වුණේ ලලි අක්කට මැසේජ් එකක් දාන්න බැරි වුණා කියලා. අක්කට මැසේජ් එක්ක දාල බඩේ ගින්න නිවාගන්න කුස්සිය පැත්තට ගෑටුවා.
___________________________________________________________________________


ට්‍රිං ට්‍රිං ..ට්‍රිං ට්‍රිං ..
"අදත් බිල් වෙන්නැති නේද අන්කල්?"

"ම්ම්ම්.. අද නම් ඔන්න සුදු මැණිකෙට ලියුමක් තියෙනවා." ඇස් හීන් කරලා අමුතු විදිහට හිනා වෙලා සරත් අන්කල් කිව්වා.

"ලියුමක් මට? බැංකුවෙන් වෙන්නැති."

"බැංකුවෙන්ද නැත්නම් කොල්ලෙක්ද දන්නේ නැ ..හොහ් හොහ් හොහ්.." අන්කල් හිනා වෙවි කියනවා.

"අනේ මොන කොල්ලොද අන්කල්.." මම හිනා වෙවි ලියුම කඩන ගමන් කිව්වා.

"එහෙනම් ඕන් අපි ගියා"

මම අන්කල් යන දිහා ටිකක් වෙලා බලන් ඉඳලා ලියුම දිහා බැලුවා.අකුරු නම් ගැනු ළමයෙක්ගේ වෙන්න බැ. ඊට වඩා දරඳඩු පාටයි.

පැතුම්කා වෙත,

ඇහ් වරහන් ඇතුලේ පැන්චි කියලත් දාලා. කවුද මට පැන්චි කියලා ලියුම් එවන්නේ?
"නිර්මාල්"

ඒ කවුද?.....

Friday, October 7, 2011

මන්දාරම් වැහි.. පළවෙනි කොටස

වටේම අඳුරුයි. කළු පාටයි. එක එක සද්ද ඇහෙනවා. මම මේ කොහෙද ඉන්නේ? ඇස්පිය එකට ඇලිලා වගේ. අමාරුවෙන් ඇස් දෙක ඇරියා. "ආහ්" ඉර ඇස් ඉස්සරහ පායලා වගේ. තද එළියක්. කවුද මේ ලයිට් ගහන්නේ ඇස් දෙකට. මට කේන්තියි. ආයේ ටිකක් වෙලා ඉඳලා ඇස් අරිනවා. ආහ් ඒ පාර එළිය එච්චරම සැර නැ. තුනසැරයක් හතරසැරයක් ඇස් පිය ගැහුව්වා. සුදු පාට ඇඳගෙන මූණුත් වහගෙන කවුද මේ.. මගේ දිහා බලගෙන.. මගේ ඇඟම රිදෙනවා.. මට කියන්න ඕනේ.

"ඩොක්ටර් එයාට සිහිය ඇවිත්" කෙනෙක් කියනවා.මම ඔළුව හරවන්න බැලුවා. ඒත් බැ. ඔළුව හරිම බරයි."එයා දඟලනවා.ඉක්මනට ඉන්ජෙක්ෂන් එකක් දෙන්න. නැතනම් මැහුම් ගැලවෙයි." මම මේ කොහෙද.. මම එහෙ මෙහෙ බැලුවා.

මගේ දිහා වීදුරුවකින් බලගෙන ඉන්න ඇස් දෙකක්. ඇස් දෙක විතරයි මට පේන්නේ. ඒත් ඒ ඇස් මම දන්නවා. "නිර්මාල්" මම කතා කළා. ඔව් ඒ නිර්මාල් තමා. මට කළුවරේ වුණත් අඳුරගන්න පුළුවන් ඒ ඇස් දෙක. හ්ම්ම්ම්... නිර්මාල් ඉන්නවා නම් බය වෙන්න දෙයක් නැ. ආව්.. මගේ අත කූඹියෙක් කෑවා වගේ පුංචි රිදිල්ලක්.මම නිදිමතයි. ම්ම්ම්... නිර්මාල් යන්න එපා. මම නිදාගෙන නැගිටින කම් ඉන්න. මම කිව්වා එයාට ඇහුණද දන්නේ නැ.ඇස් දෙක නිදිබරයි. නින්ද යාගෙන එනකොට හැමදේම මැවෙන්න ගත්තා.
*     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *     *    *
මොකක්ද ඇඳගෙන යන්නේ.. ම්ම්ම්....අනේ මන්දා..
"මොකද ළමයෝ මේ මුලු අල්මාරියම ඇද ගෙන දගලන්නෙ?" අම්මාගේ කට හඬින් මම ඇහරුණා.

"නැ අම්මේ මම ඉන්ට්විව් එකට ඇඳගෙන යන්නේ මොකක්ද කියලා කල්පනා කරනවා."
අම්මත් ඇඳ අයිනෙන් ඉඳගත්තා.

"ඔය තියෙන්නෙ ඕනේ තරම් ඇඳුම්. එකක් ඇඳගෙන යන්න. "

"එහෙම බෑ අම්මේ. ෆස්ට් ඉම්ප්‍රෙශන් එක වැදගත්. ඒක එන්නේ ඇඳුමෙන්"

"අනේ මම දන්නේ නැ ඔවා.."

"මගේ අම්මා දන්න දේවල් හොඳට ම ඇති.. තව දේවල් දැන ගන්න ඕනේ නැ.. උම්ම්ම්ම්මා.." මම අම්මාගේ බෙල්ල බඳාගෙන ඉම්බා.

"අනේ මේ මළකෝලම්.. අහකට වෙනවා ළමයෝ.. "අම්මා නැගිටලා කුස්සිය පැත්තට ගියා.

බැංකුවෙන් ඉන්ටර්විව් එන්න කියලා ලියුම ආවේ ගිය සතියේ. ඒලෙවල් ඉවර කරලා ගෙදරට වෙලා ඉන්න ගමන් රස්සාවක් හොයාගන්න හිතුවේ නිකන් ඉන්න බැරි නිසාම නෙවෙයි. අවුරුදු දහ තුනක් ම ගෙදරින් ම කකා බිබී ඉඳලා අයේ ඉතින් ප්‍රතිඵල එනකුනුත් නිකන්ම කකා බිබී ඉන්න බැරි නිසා. බැංකුවෙ දැන් අළුතින් ළමයි ගන්නවායි කියලා බැංකුවට ඉල්ලුම්පතක් දාන්න කිව්වෙ ලලිතක්කා. එයා දැන් අවුදුරු පහක් තිස්සෙ බැංකුවේ වැඩ කරනවා. එයා මට වඩා අවුරුදු හතරක් වැඩිමල් වුණාට දන්න දවසේ ඉඳලා අපි දෙන්නා හොඳම යාළුවෝ. ගෙවල් එක ළඟ තිබුණ නිසාත් වෙන්නැති. ඉස්කෝලේ ගියෙත් ආවෙත් එකට. හවසට සෙල්ලම් කලේ පාඩම් කලේ.. හැමදේම කලේ එකට. සමහර වෙලාවට එයා අපෙ ගෙදර නවතිනවා..මමත් එහෙ ගිහින් ඉන්නවා. මල්ලියෙක් විතරක් හිටිය මට එයා මගේම සහෝදරියක් වුණා. එයාට නම් හිටියේ මම විතරයි.

"කෝ දැන් හෙට යන්න ලෑස්තිද?"

"අනේ ඔයා නම් මැරෙන්නෙ නෑ ලලි අක්කේ. මම මේ ඔයා ගැන හිත හිතා හිටියේ"

"මොකටද බන් මම මැරෙන්නේ. තාම වයස විසි හතරයි.. උඹත් කියන කතා" ලලිතක්කා ඇඳ උඩ ඉඳගන්න ගමන් කිව්වා.

"අනේ නෑ අක්කේ.. මම මේ කිව්වෙ ඔයාව මේ දැන් මතක් කලා කියලා". පුංචි හිනාවක් ආවා අක්කාගේ මූණට.

"මම දන්නවා පැන්චියේ".දන්න දවසේ ඉඳලාම අක්කා මට කියන්නේ පැන්චි කියලා.

"අනේ මන්දා අක්කේ මොකක් අඳින්නද කියලා." මම මගේ ප්‍රශ්නය අක්කා ඉස්සරහ තිබ්බා.

"ඇයි බන් මේ තියෙන්නේ ඇති වෙන්න ඇඳුම්" මගේ ලා රෝස පාට සිල්ක් ගවුම අතට ගන්න ගමන් කිව්වා.

"අනේ අක්කේ ඕක අඳින්න බැනේ.. ඕක මම ඔය පන්ති යනකොට ඇඳපු එකක්නේ.."

"අනේ පැන්චියේ මේක ෆැශන් ෂෝ එකක් නෙමෙයි බන්. මමත් ඉන්නවා එදාට. අපේ මැනෙජර්කාරයා කොහොමටත් උඹව දැක්කාම ඇතුළට ගන්නවා. ඔය මොකක් හරි ඇඳගෙන එන්න." ලලිතක්කා හිනා වෙවි කිව්වට එහෙම බැනේ. මම ඉතින් පිළිවෙලකට යන්න එපැයැ.

"අනේ ලලි අක්කේ විහිළු නැතුව ඇඳුමක් හොයලා දෙන්නකෝ.." බෙල්ල බදාගෙන තොඳොල් වෙවි මම කිව්වා.

"අප්පා මේකිගේ හුරතලේ.. නාකි හුරතල්.." එහෙම කිව්වට අක්කා කැමති මම හැමදාම පොඩි කෙල්ලෙක් වගේ ඉන්නවට.

"ම්ම්ම්ම්.... ආන් මේක අඳින්න" පුංචි පුංචි නිල් පාට මල් වැටුණු සුදු පාට ගවුම අතට දුන්නා.

"ම්ම්..ඒක හොඳයි. ටිකක් පිළිවෙලයිනේ."

"එහෙනම් හෙට උදේ මාත් එක්කම ගියැහි. උදේ හතහමාරේ බස් එකේ යන්" ලලි අක්කා ඇඳෙන් නැගිටින ගමන් කිව්වා.

"හා මන් ලැස්තිවෙලා ඔයලැයි ගෙදර එන්නම්. අක්කා ඔය යන්නද?"

"ඔව් පැන්චියේ.. හදලා ඉවර කරන්න බැරි වුණ රිපෝට්ස් වගයක් ගෙදර ගෙනාවා. ඒවා ටික ඉවර කරන්න ඕනේ."

"ඉතින් මාත් එන්නම්? ටයිප් කරන එකක් නම් මටත් කරන්න පුළුවන්නේ"

"ආහ් ඒක හොඳයි. එතකොට මටත් ලෙසියි." මමයි ලලි අක්කයි පොඩි කාලේ වගේ අත් දෙක අල්ලගෙන එළියට ගියා.

මන්දාරම් වැහි

ගොඩක් කල් ඉඳලා හිතේ තිබුණු කතාවක් අකුරු කරන්න හිතුණා. මේක් මගේ පළවෙනි උත්සහය. කොහොම වෙයිද කියන්න දන්නේ නැ. කියවලා බලලා ගුණ දොස් කියන්න. පළවෙනි උත්සහය හින්දා අසාර්ථක වෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා. ඒත් ඉතින් පළවෙනි පියවර තියන්නේ නැතුව ගමනක් යන්න බැනේ. මේ ගමනට සහයෝගයක් වෙන්න පුළුවන්න නම් ඒක මට ලොකු සතුටක්. එහෙනම් "මන්දාරම් වැහි" වැටෙන්න පටන් අරන්. තෙමෙන්න ඔයාලත් එන්න...

මන්දාරම් වැස්සේ වැහි බිඳු කියන කතාවක්.....

Wednesday, October 5, 2011

විභාගේ අස්සේ වෙච්ච හදියක්.

මේ කතාව වුණේ මට වෙන කාටවත් එහෙම නෙවියි. මටම තමා. අපේ පළවෙනි වසර අවසන් විභගය අස්සේ වුණු වැඩක්.


ඔන්න ඉතින් අපේ විභාගේ අන්තිම දවස එදා. අපිත් ඉතින් පුදුම සන්තොසෙන් තමා විභගෙට ගියෙත්. කොහොම හරි මම ඉතින් හිටු කියලා ලියනවා. හරිද වැරදිද දන්නෙත් නැ. ඔහේ ලියනවා. [දැන් ප්‍රතිඵල එහෙම අහන්න එපා ඔන්]. ටික ටික දැන් පැය තුනත් ඉවර වෙන්න ළඟයි. අපි ඉතින් මීටර් 100 දුවන runnersලා වගේ කොහොමත් අන්තිම පැය බාගෙනේ දන්න ඔක්කෝම වැඩ දාන්න හදන්නේ. මමත් ඉතින් අන්තිම පැය බාගේ පණ එපා කියලා දුවන runner කෙනෙක් වගේ හති දාගෙන දුවනවා.


විභාග ශාලාවල ඉතින් අර මුර කරන්න කස්ටියකුත් ඉන්නවනෙ. ඔහොම අය අපේ එකෙත් හිටියා. මෙන්න එකපාරටම මගේ ළඟට ළං වෙච්ච විභාග පරීක්ශකවරියක් [මුර කාරියක් කියන එක හොඳ නැනේ නේද.. හිහ් හිහ්..] මගේ අංකය දිහා හොඳට බලලා කියාපි "විභගේ ඉවර වුණාම ඔයා ඇවිත් චීෆ්ව මීට් වෙලා යන්න" කියලා.


ඕක ඇහුවා විතරයි මට ඉන්නෙ කොහෙද කරන්නෙ මොනාද කියලා අමතක වුණා. ඇයි ඉතින් අපි දන්න විදිහට චීෆ්ව මීට් වෙන්න වෙන්නේ නම් ඉතින් හොඳකට නෙවෙයිනේ. පැය ගාණක් ඉඳගෙන ඉදලා රත් වෙලා තිබුණ පුටුවත් නිකන් අයිස් කුට්ටියක් වගේ සීතල වෙලා. මා ඇත්ලාන්තික් සාගරයට අතැරියා වගේ. අපේ විභාග ශාලාව වෙනදාටනම් පෝරණුව වගේ. හැබැයි එදා නම් ඇන්ටක්ටිකාවටත් වඩා සීතල ද කොහෙදෝ. කොහොම හරි මමත් හිත හදාගෙන අයෙත් ලියන්න හැදුවා. හරියන්නෑ.
මම හිත අවුස්ස අවුස්ස කල්පනා කලා මම කොපියක්වත් දාන්න ට්‍රයි එක්කවත් දුන්නද කියලා.එහෙම මතකයක් නැ.
"හිතලා බලපන් රෙඩ්, හොඳට මතක් කරපන්.." මටම කියාගත්තා.


මතක මල් වනේ පීරලා බැලුවත් එහෙම චාටර් කේස් එකක් මතක් කරගන්න බැරි වුණා. අයේ කල්පනා කලා කාගේ හරි කුණකට අහුවෙලා ද දන්නෙ නැ කියලා. ඒත් එහෙම කුණකට කරගහන්න හරි කාට හරි පෙන්නලා තියෙන්න ඕනේ නෙ.. එහෙම පෙන්නුවා කියලා මතකයකුත් නැ. දැන් ඉතින් මාව එකසිය ගාණට සීතල වෙලා. ;).
වෙලාවත් ඉවර වුණා. පෙපර්ස් ටිකත් එකතු කරගෙන කරගෙන ආවා. මගේ පෙපර් එක ගන්න ගමන් කලින් කෙනා නෙවෙයි වෙන කෙනෙක් මට ආයෙත් පණිවිඩේ මතක කළා. [හිතන්න ඇති මම දුවයි කියලා]


කොහොම හරි හොඳ හුස්මකුත් අරගෙන, විභාග තහනම් කලාම ගෙදරට වෙලා කරන්න දේවලුත් හිත හිත මම චීෆ්ව හම්බු වෙන්න ගියා.
"ආහ් ඔහොම ඉන්න ටිකක්" එක්කෙනෙක් කිව්වා.
හපෝයි දැන් නම් මේක හොඳකට නෙමෙයි කියන එක ෂුවර්. පපුව ගැහෙනවා ඝාන්ඨරේ වගේ. ටාං ටාං ගාලා. ඔක්කෝම පැක් කරලා ඉවර වෙනකම් මම බලන් හිටියා. මම දැන් ඩීෆීසරේ වගේ.
මෙන්න එක්කෙනෙක් මගේ  ඇඩ්මිෂන් කොළෙත් අරන් එනවා. කට්ටියම මගේ දිහා කන්න වගේ බලාගෙන ඉන්නවා. දැන් නම් දන්නවා වැඩේ අවුලක්ම තමා. ඇඩ්මිෂන් එකත් අතට දීලාම ගෙදර යවන්නද කොහෙද.
"මේ ඔයාගෙ ඇඩ්මිෂන් එකද?" නැතුව ඉතින් මගේ බාප්පගෙයැ කටටම ආවත් ඒක පැත්තකින් තියලා "ඔව් මිස් " කියලා කිව්වා.
"මේකේ ඔයාද මේ කවිය ලිව්වෙ?"
"ඇහ්?" ඇහුවා නෙමෙයි ඇහුණා ඉබේම.. "මේ කවිය? "
අම්ම ගහයි බැට් එකෙන්.
එත්කොටයි මතක් වුණේ කලින් දවසේ අත්සන් කරන්න ඇඩ්මිෂන් එක දුන්නම කවියක් ලිව්වා නේද කියලා.
"ආහ් ඔව් මිස්.." මම මගේ සුපිරිම අහිංසක පනාව දාලා ඇදලා පැදලා කිව්වා.
"ඇඩ්මිෂන් එකේ මුකුත් ලියන්න තහනම්. මකනයක් අරන් එන්න මේ මකන්න. කවිය ලස්ස්නයි. ඒත් මේකෙ ලියන්න එපා" අම්මෙ.. මුණ අතගැවොත් අතට අහුවෙන තරම් කරුණාවකින් එයා කිව්වම කූල් වෙලා තිබුණ මගේ බොක්ක අයේ නෝමල් වුණා.
පස්ස හැරිලා සුසන්තිකා වගේ දුවලා ගිහින් මකනයක් අරන් ඇවිත් කවිය මැකුවා. මැකුවට පස්සේ තමා මතක් වුණේ ඒක වෙන කොහෙවත් ලියා ගත්තේ නැනේ කියලා.


පස්සෙ මම අමාරුවෙන් කවිය මතක් කරන්න ෆුල් ට්‍රයි එකක් දුන්නත් ඒක මතක් කරගන්න බැරි වුණා. කොහොම හරි උපන් ගෙයි මියගිය ඒ කවිය දීපු රැග් එක නම් කවදාවත් අමතක වෙන්නේ නෑ.

Tuesday, October 4, 2011

They confessed.. Silently

[She]
We met on a sunny day
in the park suddenly
he smiled so did I
we both sat on the bench
in a corner of 
all our own..
waited so long
hoping and praying so hard
till he say a word..
he didn't say anything..
I wished him to hear
the voice in my heart
sadly I knew he never heard
all he did was watching my eyes
it's time to leave
which never is mine
silently I stood up
holding love in heart
hiding it in a deep place
I walked away..

[He]
It all began one day
we met in a park suddenly
our eyes met each other
but we didn't speak a word
though we didn't say it
our love was chatting all the time
I heard the sound of her heart
through the silent between us
I loved to watch her eyes
speaking sparkling eyes
her eyes says her love
which is deep and silent
I love to watch her love
so silent and gentle..
It all ended
when she decided to walk away..
I don't know why
but she walked away
silently..
just like her love
she walked away..

Monday, October 3, 2011

නවාතැන..

දස දහස් ගව් දුර
පියෑඹු මගේ සිත
නුඹේ නෙතු අද්දරම
නවාතැන් ගත්තේ කිම
නොදනිමි මම තාම..


Charming love

On the silent green water
moon is painting his glory
soft wind is singing songs
to make black forest sleep calmly
the world has hugged by
the queen of darkness..
the stars are shinning on the sky
guide me to you secretly..
whole world is sleeping
while we are awaken...
silent green water is more silent
black forest is not making noises
soft wind is more and more calm
seems they knows this is a secret..
only the moon light
is still painting our souls..
until the sun hide in sea
I'm waiting with a hope
whether the sun gives light to world
darkness is the hopes of our lives..
darkness covers us from the world
stars showing the path
I kept my head on your chest
I can hear your heart beat
under your arms
I feel the loving warm
when you look down and
peep into my eyes..
I can see the sparkles of
love shinning like diamonds..
the surround is dark, but
I can read the love in your eyes
the surround is cool, but
I can feel the love under your arms
the wind in river bank
make the world freeze, but
our love makes us warm
for all the charming night...
we will meet in the night
near the silent green water
our love will be a secret
to the sleeping world forever
our love will remain forever...