Saturday, November 17, 2012

ගඟක් මලක් සහ බඹරෙක්...



ගඟට පෙම් බැඳි මලකට ආදරය කරන බඹරෙක්...

බඹරා මලට ආදරෙයි.. මල ගඟට ආදරෙයි.. ගඟ මලට ආදරේ නැ.. මල බඹරාට ආදරේ නැ.. මල ගඟ පතනවා.. බඹරා මල පතනවා.. මලට බඹරාගේ ආදරේ දැනෙන්නේ නැ.. ගඟට මලේ ආලය දැනෙන්නේ නැ..
මල අසරණයි.. ගඟ අසරණයි.. බඹරිඳු අසරණයි..

මල් ගොඩාක් වැටෙන ගං දියට..මේ මලත් තවත් එක් මලක් විතරමයි... 
බඹරු දහක් කැරකෙන මේ මලට... මේ බඹරත් තව එක් බඹරෙක් විතරමයි..
මල අයිති බඹරුන්ට.. මල බඹරාට ආදරේ කරන්න.. හැමෝම එහෙම කිව්වට.. ආදරේ කියන්නේ තීරණයක්ද.. ?? මල ආදරේ ගඟට.. ඇයි එහෙනම් ගඟට බැරි මලට ආදරේ කරන්න..?? 

මල බඹරාට ආදරේ නැ වගේම ගඟ මලට ආදරේ නැ..


මල බලා ඉන්නවා.. මලට තේරෙනවා.. මල නිහඬව බලා ඉන්නවා..

ආදරය තීරණයක් නෙවී.. ආදරය හිමි කරගැනීමම නෙවී.. ආදරය හැඟීමක්.. මල ගඟට බනින්නේ නැ.. බඹරා මලට බනිනවද.. මල දන්නේ නැ.. ගඟ නිසොල්මනේ ගලා යනවා.. මලෙන් ඈතට ඈතට ගලා යනවා.. නිහඬව ම.. මලට ප්‍රශ්න රැසයි.. ගඟ නිහඬයි.. ගඟ නපුරුයි.. නැ.. නිහඬතාවය නපුරු විදිහට මල වට කරගෙන.. ගඟ නිසොල්මනේ දුර යනවා.. 


ඔබත් දුර යන්න.. මල බඹරාට කියනවා.. බඹරා අහයිද?? මල දන්නේ නැ.. මල නිහඬයි... 

මල බලා ඉන්නවා.. ඇයි?? මොකටද?? මල දන්නේ නැ.. මල නිහඬව නිසොල්මනේ මෙහෙම ඉන්නවා.. 
මල වැරදි නැ.. ගඟ වැරදි නැ.. බඹරිඳු වැරදි නැ.. 

දෛවය.. ඉරණම.. මල හිතනවා... එහෙම තමා වෙන්නේ.. මල නිහඬව බලා ඉන්නවා.. දුකක් නැ.. කඳුළක් නැ.. පසුතැවිල්ලක් පමණි..යටගියාව ගැන..
ඉරණම පිළිගන්න... මල හිතනවා.. මල නිහඬව සිනා සෙනවා..


ගඟට පෙම් බැඳ
ගං දියට බැස
ගසාගෙන ගිය
සිනිඳු මල් කැකුළී
අසරණව තනි වී
ඉකිබිඳි රහසින්..

මලට පෙම් බැඳ
මලම පතමින්
හඬන බඹරිඳු
නොලැබෙනා පෙම
නිසා විඳවන
තුරුණු බඹරිඳු..



Monday, October 15, 2012

~ආල සැඳෑව~





සීත සැන්දෑවක 
සිත මගේ ගී
ගයන වෙලාවක..
අඳුර මැදින්
සඳ කුමරුන්
වඩින වෙලාවක..
මටත් හොරෙන්
මගේ හිතට
පිවිසි වෙලාවක...
දුටුවා නේද 
මගේ හිත නුඹ
ආල සැඳෑවක..

පාද බැඳුනු
මිණි කිංකිණි
සැලුනු වෙලාවේ..
අතේ රැඳුනු
වළළු ජෝඩු
කැලඹි වෙලාවේ..
දෙනෙත් අඟින්
නුරා බැලුම් 
හෙලුනු වෙලාවේ..
ගියා නේද
හිත අරගෙන
ආල සැඳෑවේ..

සිතාරයෙන්
වැයෙන තනුව
හිත් අමුණනවා..
සිහින් සරින්
ගැයෙන ගීය
හැඟුම් මවනවා..
නාද හඬට
නැටෙන පාද
එකට ගැටෙනවා..
හැමට හොරෙන්
කුමරුන් මගේ
ලොවට වඩිනවා..

තාල සොයන
නාද රටා
ඔහේ තියෙද්දෙන්...
ස්වර අල්ලන
මිහිරි තනුව
ඔහේ ගැයෙද්දෙන්..
නාද හඬට
තැබෙන පාද
ඔහේ නැටෙද්දෙන්..
ආල සැඳෑවම
අප දෙස
බලා හිඳෙද්දෙන්...

ප.ලි : හිතට ආපු වචන පෙළක් කවියක් කලා.. කොහොම දැනෙයිද දන්නේ නැ.. ඔන්න විරහා කවි එපා අයට නිකන් ඔහේ කවියක් ලිව්වා... බලාපොරොත්තුවේ කවක්.. :)
හෙට මම මගේ යාලුවෙක්ගේ ගෙදර යනවා ලඟ එන විභාගයට පාඩම් කරන්න. අදින් නිවාඩුව ඉවරයි. ලබන 25 විභගේ පටන ගන්නවා. ඒ වෙනකන් ඔයාලගේ පොස්ට් කියවන්න පුලුවන් වුනත් කමෙන්ට් කරන එක නම් අඩු වෙයි. ඒ වගේ අලුත් පොස්ට් දාන එකත් අඩු වෙයි. සති තුනක් විතර යනකන් විභාගය හෙවත් අභාගයට මම මුහුණ දෙනවා. ඒ නිසා ගැත්තීට අනුකම්පා කරන සේක්වා.. හිහි.. ජය වේවා..

Friday, October 12, 2012

මේ හදවත කුමක් කරන්නද?




මායාවක් සිදුවෙන බව දැනේ..
එය මා උමතු කරවයි..
කිසිවක් මතකයට නැඟේ..
කිසිවක් අමතක වේ...
කුමක් කරන්නද, කුමක් නොකරන්නද..
මේ හදවත කුමක් කරන්නද..


හදවත හරිම මුරණ්ඩුයි. ඇස් දෙකට පෙනෙන මොළයට දැනෙන යතාර්ථය පිළිගන්න හරිම අකැමැතියි. සිහිනයක් පසුපස, නැ..සිහිනයක් නොවේ.. මිරිඟුවක් පසුපස හඹා යනවා.. මොකද හීන සමහර වෙලාවට ඉටු වෙන්න පුළුවන්.. නමුත් මිරිඟුවක් කවදාවත් සැබෑ වෙන්නේ නැ.. අන්න ඒ වගේ සැබෑ නොවෙන මිරිඟුවක් තමා ආදරය කියලා කියනනේ.. 

හැමෝටම අදාල දෙයක් නොවේ.. නමුත් සමහර ජීවිත වලට අදාල දෙයක්.. 

ජිවිතේ එකම එක පාරක් විතරයි හදවතේ විශාල ආදරයක් ඇති වෙන්නේ.. මේකට සමහරු එකඟ නොවෙන්න පුළුවන්..ඒත් තමන්ගේ හිතින් අහලා බලන්න මෙතෙක් කල් තමන් ආදරේ කරපු චරිත අතුරින් ආයේ ජීවිතේට එනවා නම් කියලා හිතෙන චරිතය කවුද කියලා.. සමහර විට ඒ චරිතය ඔබේ පළමුවෙනි ආදරය වෙන්න පුළුවන්..එහෙම නැත්නම් දැනට ඔබේ ජීවිතේට ලැබුනු ආදරේ වෙන්න පුළුවන්.. බය වෙන්න එපා.. දැනට ආදරයක් ලැබෙද්දි ඔබේ මතකයට ආපු චරිතය එයා නොවුනා කියලා.එකේ අදහස ඔබ දැන් ආදරයට ආදරේ නැ කියන එක නෙවෙයි.. නමුත් අර මං කිව්ව ජීවිතේට එක පාරක්ම ඇති වෙන ඒ කිසිදාක අමතක කළ නොහැකි ආදරය තමා ඒ චරිතය..

ජීවිතේට එකම එක පාරක් විතරක් දැනෙන ඒ ආදරය හැමදාටම තමන්ගේ වෙනවා නම් කියලා හිතෙනවා නේද?? ඒත් ජීවිතේ කියන්නේ අපිට ඕනේ දේම සිද්ධ වෙන තැනක් නෙවෙයි. අපේ ජීවිත වලට ඉන්න ඉරණම්කාරයෝ අපි තාම දන්නේ නැ. ඒත් ඒ ඉරණම්කාරයා අපි ගොඩාක් ආදරය කරන කෙනාම වෙනවා නම්?

සමහර වෙලාවට අපේ නොවුන ඒ ආදරය කාලෙකට පස්සේ අපේ ඉස්සර ආවම.. හදවත ආයේත් කෑලි කෑලි වෙලා යනවා.. ජීවිතේ ගැන මහ ලොකු කළකිරීමක් ඇති වෙනවා.. නමුත් ඒ සියල්ල මැද්දේ ජීවිතේ සුපුරුදු විදිහට ගලාගෙන යනවා.. අපි බලාපොරොත්තු වෙනවා හැමදේම හොඳ විදිහට විසඳෙයි කියලා. නමුත් අපිටම අමතක වෙනවා කොයිම වෙලාවකදි වත් මිරිඟුවක් සැබෑ වෙන්නේ නැ කියලා.. ආයේ පරණ බලාපොරොත්තු හිතට වද දෙනවා.. ඒ නින්දෙන් නොවේ අවදියෙන් ඉන්න වෙලාවෙදී පවා සිහින දකිනවා.. නමුත් ඒ බලාපොරොත්තු, සිහින එක එක ආයේ සුන් වෙලා යනකොට ජීවිතේ කියන්නේ හරිම වේදනකාරි දෙයක් බවට පත් වෙනවා.. ජීවිතෙන් පැනලා යන්න හිතෙනවා..

වෙලාවකට මට හිතිලා තියෙනවා අවුරුදු 5 එහෙම නැත්නම් 10ක් එක දිගට නිදාගෙන නැගිටින්න තියෙනවා නම් කියලා. කොහොම කලත් වෙන්නේ එකම දේ.. ලෝකයම අපිව දාලා ඉදිරියට යනවා.. අපි ඉදිරියට යන ලෝකේ ඇතුලේ යන්න දිහාවක් නැතුව බලාගෙන ඉන්නවා. ඒත් ඒක ප්‍රශ්න වලට විසඳුමක් දෙන්නේ නැ.. 


කොහොම වුනත් අවසන වශයෙන් කියන්න තියෙන්නේ එකම එක දෙයක් විතරයි. සමහර වෙලාවට මගේ ආදරේ වදයක් වෙන්න ඇති. ඒක මහ ලොකු හිසරදයක් වෙන්න ඇති..ඒත් මේ හදවත කුමක් කරන්නද.. 
තාම මම දන්නේ නැ.. අමතක කරනවා කියන හැමදේම ආයේ ආයේ මතක් වෙනවා.. අමතක කරනවා කියලා දීපු පොරොන්දුව අමතක වෙන්වා.. මේ හදවත තාමත් එදා වගේම ඒ තරමටම ආදරේ කරනවා..

"Jaadu sa chane laga
pagal banane laga
kuch yada aane laga
kuch bhoola jane laga
kya na kare kya kare
yeh dil kya kare...
yeh dil kya kare.."



Wednesday, October 10, 2012

මගේ පැතුම ඔබ වෙනුවෙන්..




ඔබේ අසලින්ම හිඳ
කනට කර මුමුණන්න
සිහිනයක් තිබුනා මට
කිසිදා සෑබැ නොවෙන..

පුංචි පුංචි රැවුල් කොට
වැවුනු ඔබේ කම්මුල්
දෝතින්ම අල්ලා සිනිඳුවට
සිපගන්න නළලත...

නිදිකිරා වැටෙන විට
දඟකාර කෙස් වටා
ඇඟිලි පටලවා ඉන්න
සෙමින් හිස පිරිමදින්න..

හීන කන්දක් හිත පුරෝගෙන
හවස ඔබ එන සැටි දකින්න
සිහිනයක් තිබුනා මට
හදවතේ හැංගී කොනක

සිහිනයන් සිහිනමයි
මතකයන් පමණකි ඉතිරි
සුභ පැතුම් හෙට දිනට
සදා සතුටින් ඉන්න..


"කිසිදාක වේදනා
ඔබේ හදට නොදැනෙන්න
කඳුළු බිඳු කිසිදාක
නුඹේ නෙතට නොනැඟෙන්න
තබන හැම පියවරක
ජය හඬම පැතිරෙන්න
සදා සතුටින් ඉන්න
පතමි මම හැමදාක.."

"There is no punishment or disgrace when you love someone unconditionally."



Tuesday, October 9, 2012

~දොරකඩ ලඟ~




මන්දාරාම් වැහි වැටෙනා
සීත සැන්දෑවක තනියම
දොරකඩ ලඟ මං උන්නා
පාර හොයන් ඒවී සිතා..

කීරී ගැහෙන හිත අද්දර
හඬා වැටෙන පැතුම් පොඳිය
ගුලි කරගෙන බලා උන්නා
ඔබ ආයෙත් ඒවී සිතා..


අමාවකේ අහස් කුසේ
සඳේ එළිය කවුද සෙව්වේ
පාලු වෙච්ච සොහොන් පිටියේ
සිහින මැඳුරු කවුද තැනුවේ..



අමාවකේ අහස වගේ
ඔබ බැස ගිය මගේ දිවිය
සොහොන් පිටියේ සිහින වගේ
හිතේ රැඳුනු හීන පොඳිය..


හිත අරගෙන ඔබ ගිහිල්ලා
දැන් බෝ කල් ගෙවී ගොසින්
මකුළු දැලින් සැඟවී ගිය
දොරකඩ ලඟ මං තාමත්..

"වින්දනීය ආදරය වේදනාවක් නොවන්නට.."

Friday, September 21, 2012

පොත් සවාරි යනවදෝ..



ඔන්න ඉතින් මාත් මාස ගාණක් පෙරුම් පුරලා ඊයේ පොත් සල්පිළ බලන්න ගියා. උදේ නවයට ඇතුලට ගිය අපි එළියට ආවේ හවස හයට.. හිහිහි.. කොහොමද පොත් බැලිල්ල.. ;)
මගේ චාරිකා ගැන නෙවෙයි මේ කියන්න යන්නේ.. තව යන අයගේ පහසුවට කරුණු ටිකක් කියන්න තමා හැදුවේ.

මේ සැරේ වට්ටම් වලින් වැඩිම වට්ටම් දෙන්නේ විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රයෙන්. 30% ක වට්ටමක් ලැබෙනවා. රත්න පොත් ප්‍රකාශයන්ගෙනුත් 30% වට්ටමක් දෙනවා. ඊට පස්සේ ගුණසේන එකේ විවිධාකාරයේ වට්ටම් තියෙනවා. 10% සිට 25% දක්වා වට්ටම් සටහන් කරලා තිබුනා. සරසවී, විදර්ෂන, සුරස, සදීපා, දයාවංශ මේ හැමතැන 20% ක වට්ටම් තමා ලැබෙන්නේ. වෙන සැර වල පොතක් පබ්ලිශ් කරපු ආයතනයෙන් ඒ පොතට විෂේශ වට්ටම් වගේ දේවල් තිබුනට මේ පාර එහෙම විෂේශයක් නැ. කොයි තැනත් එක වගේ. හොඳම දේ තමන් හොයන පොත මුලින් විජේසුරිය එකේ තියෙනවද කියලා බලලා අනිත් තැන් වලට යන එක. හැබැයි විජේසූරිය එකේ නිදහසේ බලන්න නම් පොඩ්ඩක් කලින් යන්න වෙයි. ඇතුලට ගියි ගමන් ම ඒකට ගියත් පාඩු නැ සෙනඟ වැඩි වෙන්න කලින්. ඒක තියෙන්නේ B ශාලාවේ.

අනිත් කාරණාව තමා අඩු මිලට පොත් ගන්න පුළුවන් second hand bookshops. K ශාලාවේ සම්පූර්ණයෙන්ම තියෙන්නේ එහෙම පොත් සැල්. K ශාලාව තියෙන්නේ සිරිමාවො ශාලාවට යන්න කලින් තියෙන G ශාලාවේ පැත්තකින්. ඒවගේම J ශාලාවේ දකුණු අත පැත්තට වෙන්නත් එහෙම අඩු මිලට පොත් විකුනන second hand bookshops තුනක් විතර තියෙනවා. මේ තැන් වල නම් 50% වට්ටමකට තමා පොත් අලෙවි වෙන්නේ. 

ඊට පස්සේ ප්‍රශ්නේ එන්නේ කෑම සම්බන්ධව. Food court එකෙන් කන එක ගොඩාක් ලාබ වෙයි කියලා තමා මම හිතන්නේ. එක පොඩ්ඩක් අස්සට වෙන්න තිබුනට හොයාගන්න අමාරු නැ. එතන රුපියල් 40 සිට ඉහළට කෑම තියෙනවා. තෝරාගැනීමක් තියෙනවා. රුපියල් 75කට මැගී කනවට වඩා Food court එකෙන් කන එක හොඳයි.

පුළුවන් තරම් උදෙන් යන එක තමා හොඳම. එහෙම නැත්නම් හවසට 5ට විතර යන්න ඕනේ. එතකොට සෙනඟ ගොඩාක් ගෙවල් වල යන්න පටන් අරන්. 5ට විතර ගිහින් රෑ වෙනකන් ඉන්න කොට නිවීහැනිසිල්ලේ පොත් බලන්න පුළුවන් වෙයි.

කොහොම කොහොම හරි ඔය විදිහට පොත බලලා මාත් පොත් 16ක් විතර අරගෙන ගෙදර ආවේ. රෑ 7ට අතින් කටින් එල්ලගෙන බෑග් එකත පැත්තට දාගෙන කොටුවේ බස් එකට නඟින්න යනකොට නම් ඉතින් එපා වුනා.. හිහි..ඒත් ඉතින් "අනේ මේ මගේ පොත් නේ" කියලා හිත හිත ගාට ගාට ආවා.

Tuesday, September 18, 2012

~හදිසි අනතුර~



"තමුසේ ඕකී එක්ක ගියොත් මම මැරෙනවා.. "

"ඉතින් මැරෙන්න බැරි ඕනේ එකක් කරගනින්.. මන් පුළුවන් ඉක්මනට ඩිවෝස් වෙනවා.."

හැමදාමත් වගේ එදත් සේනක ගෙදරින් එළියට බැස්සේ තරහින්. සේනකගේ කාර් එක දිහා තවත් ටිකක් වෙලා බලාගෙන හිටිය නිලූ පුළුවන් තරම් වෙර දමා දොර වැසුවේ හිතේ පුපුරන කේන්තියට දොර පළි වගේ. මහ හයියෙන් වැසුණු දොරේ ශබ්දයෙන් සේනකත් ගැස්සුණේ ය.

තරහින් පුපුරමින් නිදන කාමරයට ගිය නිලූ ඇඳ උඩ ඉඳ ගත්තේ ඇස් දෙකේ කඳුළු පුරෝගෙන. හැමදාමත් නිලූ කරන දේ තමා තනියම අඬන එක. ඇස් දෙකෙන් බේරිලා කම්මුල් දිගේ රූටගෙන වැටෙන කඳුළු පිහිදාන්නවත් ඇයට සිත් නොවුණි.. ආදරයෙන් හදා ගත්ත කූඩුව කැඩිලා විසිරිලා යන්න හදනකොට කාටද බලාගෙන ඉන්න පුළුවන්. මේ සේරම අමාලි නිසා. ඇයට හිතුණි. අමාලි සේනකගේ කලින් පෙම්වතිය. 

"සේනක අමාලිට ගොඩාක් ආදරේ කරපු බව ඇත්ත. ඒත් දැන් එයා තේරුම් ගන්න ඕනේ තමන් බැඳපු මිනිහෙක් බව. එක්කෝ මට අකමැති නම් මාව නොබැඳ ඉන්න තිබුණා." 

නිලූට එහෙම හිතුණ වාර අනන්තයි. අමාලි ආයේ සේනකගේ ජීවිතේට ආවේ සේනකවත් නිලූ වත් බලාපොරොත්තු නොවුන විදිහට. සේනකගේ කාර්යාලයේ ම වැඩ කරන්න ගත්තට පස්සේ එයලාගේ ආදරය ආයෙත් දළුලන්න ගත්තා. නිලූට සිද්ධවුනේ වෙන හැමදේම බලාගෙන අඬ අඬා ඉන්න. 

සති ගාණක් රංඩු වුන එකේ ප්‍රතිඵලය වුනේ අද සේනක එළියට බැස්සේ දික්කසාදයක් ගැන කියාගෙන. තමන්ව දික්කසාද කලොත් මොකද කරන්නේ කියලා නිලූට හිතන්න තරම් මානසිකත්වයක් තිබුනේ නැ. ඇඳ උඩ ඉඳගෙන කණ්ණාඩියෙන් තමන් දිහා බලාගෙන ඉන්න ගමන් කණ්ණාඩියේ ඉන්න රූපෙත් තමන්ට සරදමට හිනා වෙනවා කියලා නිලූට හිතුණි.. 
"නෑ.. මම එහෙම ලේසියෙන් එයාට යන්න දෙන්නේ නැ.. එයලා සෙල්ලම් කරන්නේ මගේ ජීවිතයත් එක්ක. එහෙම ලේසියෙන් එකතු වෙන්න හම්බු වෙන්නේ නැ.." සිතින් තමන්ටම එහෙම මුමුණාගත් ඈ ඇඳ උඩින් නැඟිට්ටේ නැවුම් ගැහැණියක ලෙසින්. 

මෙතෙක් වෙලා කඳුළින් පෙඟී විඩාබර වී තිබූ දෙනෙත් කෝපයෙන් දිලිසුණා. නමුත් ඒ කෝපය එසේ මේසේ එකක් නොවන බව ඇගේ බැල්මේ සටහන්ව තිබුණා. රත් පැහැ දෙනෙත් තුළ අමුතුම කාන්තියක් දක්නට ලැබුණා. නාන කාමරයේ කරාමයෙන් කඳුළු පහර මැකෙන සේ හොඳින් මුහුණ සෝදාගත් ඈ හැඳ සිටි නයිටිය ගලවා රත් පැහැ ඉරි වැටුණු ගවුමකින් සැරසුණා ය.


කුඩයත් රැගෙන දොර වසා එළියට පැමිණි ඈ තමාගේ සිතේ තිබූ සැලැස්සමේ මුල්ම පියවර ක්‍රියාත්මක කරන්නට අසල්වැසි ගෙදර විසූ මල්කා සිටීදැයි බැලීය. ඒ ලේන් එකේ කිසියම් දෙයක් ප්‍රචාරය කරන්නට නම් කිව යුත්තේ ඈට බව නිලූ අත්දැකිමෙන් දනී.
"හලෝ ගුඩ් මෝර්නින් නිලූ"
"ගුඩ් මෝර්නින්.."නිලූ තමන්ට හැර වෙන කිසිවෙකුට අව්‍යජයයි කිව නොහැකි තරම් ලස්සන සිනහවක් මවාගෙන කීය.
"ගමනක් යනවද?" මල්කාට සියල්ල දැන ගත යුතුය.
"ගමනක් ම නෙවෙයි.. සුපර් මාකට් එකට යන්න කියලා..පොඩි කෑමක් හදන්න බඩු වගයක් ගන්න ඕනේ.. අපේ මහත්තයා හරි ආසයිනේ ඔය විච්චූරණ කෑම කන්න... එයා හෙට මාව ෆිල්ම් එකක් බලන්න එක්කන් යනවා කිව්වා. එ නිසා මම එයාව පුදුම කරවන්න කෑමක් හදන්න හදන්නේ.. "
"අනේ සේනකයි ඔයායි දැක්කාම මට ඉරිසියා හිතෙනවා. ඔයලා දෙන්නා කොච්චර ආදරෙන්ද ඉන්නේ.. "
එයට පිළිතුරු වශයෙන් නිලූ කළේ සිනාවීම පමණි. තමාගේ මුල් පියවර සාර්ථක වෙන බව ඈට වැටහුණි.එය තවදුරට තහවුරු කරනු වස් තමා යමක් කිවයුතු බව ඈට සිතුණි. ඈ පෙර සිතින් කිහිපවරක් ම කිවූ වදන් පෙළ කීය.
"ඔව් අනේ.. සේනක කියන්නේ මාර හොඳ හස්බන්ඩ් කෙනෙක්. එයාත් හරි මගේ ජීවිතෙත් හරි..මන් එහෙනම් ගිහින් එන්නම්.."
"ඕකේ.."


සුපිරි වෙළඳසැලට යාමට පෙර තමාගේ සාර්ථක විවාහ දිවිය ගැන තවත් සාක්කිකරුවන් කිහිපදෙනෙක් සොයාගත යුතු බව නිලූ සිතීය. පාර අහවර වෙන තැන තිබෙන කුඩා කඩය ඊට ඉතා සුදුසු බව සිතූ ඈ එයට පිවිසුණි. කඩේ අයිතිකාරිය වයසක අම්මා කෙනෙකි. "ආහ් නෝනේ.. මොකෝ මේ උදේම?" කට පුරා සිනාසී මැගී අම්මා ඇසී ය. 
"මන් මේ සුපර් මාකට් එකට යන ගමන් මැගී අම්මේ.. බිත්තර තියෙනවද? අද අපේ මහත්තයව පුදුම කරන්න කෑමක් හදන්න යන්නේ.."
කුඩා දැරියක සේ සිනාසෙමින් නිලූ කීය.
"ඉන්න නෝනේ.. බිත්තර කීයක්ද?
"10ක් විතර දෙන්නකෝ.. එහෙනම් මැගි අම්මා 10ක් තියලා තියන්න.. මන් සුපර් මාකට් එකට ගිහින් එන ගමන් අරන් යන්න එන්නම්.."
කඩේ ඒ වනවිටත් තම පාරේ වෙසෙන කිහිපදෙනෙක්ම සිටින බවත් ඈ මනසේ සනිටුහන් කරගත්තී ඒ සැමටම සිහින් සිනා පොදකින් සංග්‍රහ කිරීමට අමතක නොකලේ තමාගේ සැලැස්මට එයත් ප්‍රයෝජනවත් වෙතැයි සිතූ නිසාවෙනි.


"සීදේවී කෙල්ල.. මහත්තයට පණ වගේ.."
මැගී අම්මා අසල සිටින්නෙකුට කියන හඬ නිලූට කඩෙන් පිටවෙනවාත් සමඟ ඇසුණි. උදෑසන තිබූ කණස්සල්ල කොහේ ගියාදෝ ඈට සිතුණි. තම සැලැස්ම පියවෙරෙන් පියවර සාර්ථක වන නිසාම ඇගේ සිතට සියුම් සතුටක් මෝදු විය.

සුපිරි වෙළඳසැලෙන් චොකලට් පවුඩර් පැකට්ටුවක්, ලොකු මාරි බිස්කට් පැකට්ටුවක්ද, නිව්ඩේල් කිරි බෝතලයක්ද ගෙන මැගී අම්මාගෙන් බිත්තර දහයද ගෙන ඈ යලි නිවසට ආවේ තම සාර්ථක විවාහ දිවිය ගැන සාක්කිකාරයන් කිහිපදෙනෙකුම සිටින බව නිශ්චිතව දැනගෙනය.

අනතුරුව මනස එකලාසයක් කරගත් ඈ සේනකගේ ප්‍රියතම අතුරුපස වන බිස්කට් පුඩිම සාදන්නට පටන් ගත්තා ය.

සවස 4.30 වනවිට සේනක ගෙදර එන බව දන්නා ඈ ඉහළ මාලයෙට ගියේ තම සැලැස්මේ දෙවෙනි පියවර සඳහා ය. 
නාන කාමරයේ තිබූ රෙදි කිහිපයක් සේදූ ඈ සබන් වතුර නාන කාමරයේ දොර අසල දැම්මා ය. එය ප්‍රමාණවත් නැතැයි සිතූ ඈ ලක්ස් සබන් කැටය වතුර කෝප්පයට දමා හොඳින් දිය කොට එයද දොර අසල වත් කලා ය. අනතුරුව අසල තිබූ සින්ක් එකේ වටේද හොඳින් සබන් දියර වත් කලා ය. අනතුරුව දොර එලියට විත් දොර අසල තිබූ තමා රෙදි සේදීමේදී ගන්නා තරමක කළු ගල තමාට කකුලින් තල්ලු කල හැකිදැයි බැලීය. සබන් දියර නිසාම එය පහසුවෙන් තල්ලු වෙන බව ඈට දැනිනි. සියල්ල අවසන් වන විට ඔරලෝසුවේ වේලාව 4.25 සටහන් වී ඇති බව ඈ දුටුවා ය.


"හෙලෝ මල්කා.. ඔයා වැඩක් ද අනේ?"
දුරකථනයෙන් මල්කා ඇමතූ නිලු තම සැලැස්මේ තෙවෙනි පියවර ක්‍රියාත්මක කලා ය.
"අනේ එහෙනම් අපේ ගෙදර එන්නකෝ.. අලුත් හින්දි ෆිල්ම් එකක් තියෙනවා. තනියම බලන්න කම්මැලි. හදපු බිස්කට් පුඩින් එකත් තියෙනවා.. මාත් කම්මැලිකමේ ඉන්නේ.."

"ආහ් එන්න එන්න.. ඔයා මොකක් හරි කර කරද හිටියේ?"
දුරකතන ඇමතුම දුන් සැනින් තම නිවසේ දොර ඉදිරියේ සිටි මල්කා දුටු නිලූ සිතින් සිනා සෙමින් ඇසීය. 
"නෑ.. මොන වැඩද.. මොකක්ද ෆිල්ම් එක? මාත් කරන්න දෙයක් නැතුව හිටියේ..
"අලුත් එකක්.. ඉන්න මම දාන්නම්.." 
නිලූ ඩිවිඩි යන්ත්‍රය ක්‍රියාත්මක කොට චිත්‍රපටය ආරම්භ කල වහාම ඈට සේනක්ගේ වාහනයේ හඬ ඇසුණි. තම සැලැස්ම බලාපොරොත්තු වූ අකාරයටම සිදු වන බව වැටහුනු ඈ තම සතුට මුහුණින් නොපෙන්වීමට වෑයම් කලා ය.
"මන් මේ මල්කාව අඬගහ ගත්තා ෆිල්ම් එක බලන්න.."
සේනකව පිළිගන්න දොර අසල යමින් නිලූ කීය. මල්කා දුටු සේනක මුහුණට සිනහවක් මවා ගත්තේ මල්කා ඉදිර්යේ නිලූ හා අමනාපව සිටිම අසල නිවෙස් සියල්ලටම ආරංචි වීම වැලැක්වීමටය. 
"ඔයාට අද විශේශ කෑමක් හැදුවා.. වොශ් එකක් දාගෙන එන්නකෝ.. "
හුරතල් ලෙස කිවූ නිලූ සේනකගේ බෑගය අතට ගත්තා. නිලූ අද වෙනස්ම විදිහකට තමා පිළිගන්නා බව දැනුනද ඒ ගැන වෙනසක් නොපෙන්වා ඔහු සාලය පසු කොට ඉහළ මාලයට ගියේ ය. ඉහළ මාලයට යාමට පඩි පෙළ ඇත්තේ සාලයත් කුස්සියත් අතරය. සාලයේ රූපවාහිනි බලන්නෙකුට පඩි පෙළ නොපෙනේ. ඒ බව දන්නා නිසාම පඩි පෙලේ ඉහළට යාමට පෙර ප්‍රශ්නාර්ථ බැල්මක් නිලූ දෙසට හෙලීමට සේනකට අවකාශය තිබුණි. 
"මන් ඔයාටයි සේනකටයි තේකක් හදගෙන එන්නම්.." මලකාට කිවූ නිලූ කුස්සිය දෙසට ගියා යා.
තේ පෝච්චියට තේ කුඩු දමා, කේතලය ලිප තැබූ සාලයේ රූපවාහිනේ බෙරිහන් දෙන හින්දි ගායිකාවගේ හඬ නිවසේ සියලු ශබ්ද යටපත් කරවීමට සමත්දැයි සිතී ය. තම සැලැස්ම සාර්ථක වුවහොත් තව ටික වේලවකින් සිදු වන දෙය සිහි වූ ඈට චකිතයක් නොදැනුනා ම නොවේ. තවත් විනාඩි කිහිපයක් කුස්සියේ සිටි ඈ හොරෙන් ඉහල මාලයට ගියා යා. 

ඒ වන විට සේනක තුවාල පමණක් හැඳ නාන කාමරයට යාමට සුදානම් සිටියේ ය. ඔහුට නොදැනෙන ලෙස ඔහු අසලට ගිය ඈ නාන කාමරයෙ දොර අසලදී ඔහු පිටු පසින් තල්ලු කලා යා. බලාපොරොත්තු නොවූ තල්ලු නිසා තම සමබරතාව නැතිව ගිය සේනක සබන් වතුර පිරි නාන කමරයට අඩිය තැබුවේ ය. සබන් වතුර නිසාම පය ලිස්සූ ඔහු සින්ක් එකේ දාරය අල්ලා ගැනීමට උත්සහ කලේය. නමුත් නැවත වරක් සබන් වතුර ඔහුට සරදම් කලේ ය. අත ලිස්සු ඔහු උඩුබැලි අතට වැටුනි. ඔහු වැටෙන අයුරු බලා සිටි නිලූ සැනින් දොර අසල තිබූ කළු ගල කකුලින් ඔහුගේ හිට යටට තල්ලු කලා ය. උඩු බැලි අතට වැටුනු සේනකගේ හිස තදින් කලු ගලේ රළු පෘෂ්ටය මත වැදුණි. ටිකක් වෙලා අහපසුවෙන් ඇසි පිය ගැසූ සේනකගේ ඇසි පිය ගැසීම නතර විය. කලු ගල දිගේ රත් පැහැ යමක් ගලා එන අන්දම නිලූ බලා සිටියා ය. මේ සියල්ල මිනිත්තු කිහිපයක් තුළ අවසන් විය. තවමත් ඈට හින්දි ගායිකාව මරහඬ දෙනවා ඇසුණි. ඒ සැණින් යලිත් හැරී කුස්සියට ආ ඇය කුස්සියේ හඬ නගමින් තිබූ කේතලය නිවා වතුර තේ පෝච්චියට දැම්මා ය. සේනකගේ කෝප්පයටත් තවත් අඩු කෝප්පයකටත් තේ වත් කල ඈ හොඳින් සීනි දමා කවලම් කළාය. අනතුරු තේ දෙකම අතින් ගෙන හෙමිට සාලය දෙසට ගියා ය. මල්කා රූපවාහිනි තිරය මත දෑස් අලවා බලා සිටින අයුරු දුටු ඈට සිනහ පහල විය. 

"සද්දේ වැඩි වගේ නේ.. ඉන්න පොඩ්ඩක් අඩු කරමු.. " තේ එක මල්කා අතට දුන් නිලු ශබ්දය මදක් අඩු කොට..
"මන් සේනකට තේ එක දිලා එන්නම්.." කියා උඩු මහලට ගියා ය.

මද වෙලාවකින් මල්කාට ඇසුනේ චිත්‍රපටයේ මහ හඬ නොවේ.එ නිලූගේ ය. ඒ මර හඬ අසල නිවෙස් වලට ඇසුණාට සැක නැත. මල්කා වේගයෙන් උඩු මහලට දුවගෙන ගියා ය. සේනකගේ කෝප්පය කාමරය මැද බිම වැටී කැලී විසිරී තිබුණි. නාන කාමරයේ ඇරුනු දොරින් නිලූ දණ ගසා ගෙන මරලතෝනි දෙන බව මල්කා දුටුවා ය. සේනක බිම වැටී සිටින අන්දමත් ඔහු වටා රතු පලසක් මෙන් රුධිරය ගලා ගොස් ඇති අන්දමත් දුටු මල්කාට කෑගැසුණි. ගැහැනුන් දෙදෙනාගේ කෑගැසීමට යාබද නිවසේ සිටි නිමල් දිව ආවේ ය. 
සේනකව රෝහලකට ගෙන යා යුතු බව ඔහුට වැටහුණි. බලෙන් මෙන් නිලූව ඇද පසෙකට කළ ඔහු සේනකව ඔසවා ගන්නට උත්සහ කලේ ය. ඒ වනවිටත් අසල්වැසියන් කිහිපදෙනෙකුම පැමිණ සිටි නිසා  සේනකව දෙතුන් දෙනෙක් එකතු වී ඔසවා ගත්තෝ ය. සේනකගෙන් වැඟිරී තිබූ රුධිරය දුටු නිලූ යලිත් වරක් මහ හඬින් කෑගැසීය. 

"ඔය ලේ ටිකට වතුර ටිකක් ගහන්න.. මේ ළමයා ලේ දැකලා බය වෙලා.."

වැඩිහිටි කෙනෙක් කියනවා නිලූට ඇසුණි. ඒ සැණිනි තරුණ කොල්ලෙක් නාන කාමරයේ දොර අසලම හිඳ අත දිගු කොට දොර පැත්තේම තිබූ ටෙලිෆෝන් ශවර් එක ගෙන මුලු බිම පුරාම වතුර ඉහින්නට විය. රුධිරයත් සමඟ සබන් වතුර හේදී යන අයුරු නිලූ බලා සිටියා ය. සේනකව ඔසව ගත් පිරිස ඒ වනවිටත් ඔහුව අසල වෑන් රියක දමාගෙන රෝහලට යාමට පිටත් වී හමාරය. 

"මගේ මැණික එක්ක මටත් යන්න ඕනේ.. මගේ මැණික මාවත් එක්ක යන්ඩෝ.."
නිලූ මරලතෝනී දීගෙන පඩි පෙළ දිගේ පහළට දිව්වා ය. කිහිපදෙනෙක් ඈව අල්ලා ගත්තෝය. අනතුරුව ඈවත් නඟ්ගවා ගත් තවත් වෑන් රියක් රෝහල බලා පිටත් විය. 

සේනකව කෙලින්ම මෝචර වෙත් ගෙන ගොස් තිබුනි. මෝචරිය ලඟ බිම හැපී හැපී නිලූ වැලපෙන්නට ගත්තා ය. සති ගාණක් හිර කරගෙන හිටිය වේදනාව එළියට ආ බවක් ඈට සිතුණි. ඈ හැඬුවේ බොරුවට නොවේ. හද කකියන බව ඈට දැනුනි. ඈ සියලු වේදනාව පිට කරන්නට මෙන් හැඬුවා ය. රෝහලේ බොහෝ දෙනෙකුට ඇගේ හැඬුම බලා සිටිය නොහැකි විය. ඔවුන්ගේද නෙත් තෙත් වුයේ නොදැනී මය. 

හිසට සිදුවූ දරුණු තුවාලයෙන් අධික ලෙස රුධිරය වාහනය වීම නිසා සේනකගේ මරණය සිදු වූ බවත් එය හදිසි අනතුරක් ලෙසත් පශ්චාත් මරණ වාර්ථාවේ සඳහන් විය. 

මළ ගෙදර ආ සියල්ලෝම නිලූව දැක කම්පා විය. නමුත් ඒ කිසිවෙකු කාන්තියෙන් දිදුලන නිලූගේ දෙනෙත් දුටවාදැයි සැකය.

"ආදරයත් වෛරයත් වෙන් වෙන්නේ නූල් පොටකිනි."

Monday, September 17, 2012

බාබායිගා ආච්චි වෙත ආදරයෙන් ලියමි




බාබයිගා ආච්චි,
ලස්සන වසීලිස්සා බාරේ,
කුකුල් කකුල උඩ ගෙදර,
අඳුරු කැලෑව,
රැසියාව.
සෙත් වේවා..!!!


ආදරණීය බාබායිගා ආච්චියේ,

කොහොමද ඉතින් සැප දුක්? ආච්චි දැන් හොඳටම ලෙඩ වෙලාලු නේද.. මට වසීලිස්සා කිව්වා දැන් ආච්චිට කන්න කියලා දෙයක් වත් කැලෑවේ නැ කියලා..අච්චිට රුසියන්කාරයෝම කාලා එපා වෙලා ඇති නේද? මට වසීලිස්සා ඔය ගැන කියද්දී ආච්චි ගැන දුක හිතිලා කඳුළු සට සට ගාලා වැටෙන්න ගත්තා. සත්තයි.. ඒ නිසාම තමා ආච්චිට මේ ලියුම ලියන්න හිතුවේ. 

ආච්චියේ මෙහෙ ඉන්නවා හොඳ මස් පර්වත දෙකක්. ඒ දෙන්නා කෑවොත් නම් ආච්චිට ටක්කෙට සනීප වෙනවා. වෙන මුකුත් හින්ද නෙවෙයි උන් කාලා තියෙන ජාති හින්දා.  ඉතින් මේ දෙන්නා ව ආච්චි කෑවොත් එයලා කලා තියෙන ඒවාත් ආච්චිගේ බඩටනේ. හරියට ඒක සර්පයා ගෙම්බව කනවා, උකුස්සා සර්පයාව කනවා වගේ. එතකොට ගෙම්බත් උකුස්සගෙ බඩේ. 

නිකන් හිතන්න ආච්චිට දැන ඉගෙන ගන්න වයසත් පැනලා තියෙන එකේ අධ්‍යාපන ලබා ගන්න විදිහක් නැනේ. ඒ නිසා මෙහෙ අධ්‍යාපනයි, උසස් අධ්‍යාපනයයි කියලා ජාති දෙක කාපු මේ දෙන්නව ආච්චි කන්න. ඔය කියපු ජාති දෙක මහා ගොඩාක් වටිනවලු නොවැ. ආච්චි ආච්චිගේ වංගෙඩිය උඩ නැඟලා මොල් ගහෙන් කොට කොට අහසින් ඇවිල්ලා මේ දෙන්නව එක පාරට ගිලලා දාන්න. හැබැයි ඕන් එක පාර ගිලින්න ඕනේ හොඳේ. නැත්නම් දෙන්නා එක්ක ආච්චිව ගිලිද දන්නේ නැ. ඒකත් කරන්න බැරිකමක් නැ මේ දෙන්නට. 



අනේ බුදු ආච්චියේ ආච්චි ලබන ආත්මේ යකින්නියක් වෙලා නෙවෙයි ලස්සන කුමාරිකාවක් වෙලා ඉපදෙනවා මේ දෙන්නව අනුභව කරන්න පුළුවන් නම්. සත්තකින් ම..

එහෙනම් මගේ සුදු ආච්චි වහාම මෙහෙ ඇවිල්ලා මුන් දෙන්නව ගිලින්න හොඳේ. මම නවතිමි.

මීට 
ඔබේ දයාබර
රතු හැට්ටකාරි.

ප.ලි ලියුම බලලා පුච්චලා දාපන් ආච්චියේ. නැත්නම් මුන් දෙන්නා මාව කන්න එයි.


Sunday, September 16, 2012

~නොනිදන රැය~


"Lovely Kiss by Leonid Afremov"

මල් පෙති ගිලිහෙනා විට එකිනෙක තඹර
නින්දට වැටෙන විට මත් වූ කැල බඹර
දියත ම වසාගෙන පැතිරෙන විට අඳුර
නුඹ ඒ මවෙත දුල කරමින් සිත් අඹර

තුරුවැල් නැලවේවී වැද නුඹගේ සුසුම
දිවි තොර වේද දැක නුඹ රූ කොඳ කුසුම
හැම මල් සුවඳ පරදයි නුඹගේ පුසුඹ
සතුටකි සැනසුමකි මට නුඹ හා විසුම

නුඹගේ දෙපා මුල සත් මහ දෙව් සැපත
නුඹගේ සිසිලසින් මා හද ගිම් නිවෙත
නුඹ රූ දෙනයනට අමයුරු පැන් ගෙනෙත
රැජිණිය නුඹ ම වේ දැහැනේ සිල් බිඳෙත

අඳුරු සළුව විසිරේ නුබ සයන පුරා
මුතු පොට කැඩී නුඹ වට කර සිටින නුරා
දෙනයන කැල්ම විහිදේ නුඹේ සුවඳ උරා
මත් බිඟු මම වෙමි නොනිදන මෙරැය පුරා


මේ මම 2008දී ලියපු එකක්. උසස් පෙළ කේවල් ව්‍යාපෘතිය විදිහට මම කළේ කවි සංග්‍රහයක්. පොත් රාක්කේ අස් කරනකොට ඒ පොත ආයේ හම්බු වුනා.

Tuesday, September 4, 2012

ඔබත් අනවශ්‍ය ලෙස දරුවන්ගේ ජීවිත වලට බලපෑම් කරන අයෙක්ද??


මේ මාතෘකාවට අදාළව ලිපියක් පළ කරන්නට බොහෝ කලක සිට සිතාගෙන සිටියද ඊට නිසි අදහසක් මා තුළ නොතිබුණි. ඊට හේතුව මා තවමත් දෙමව්පියන් යන භූමිකාව රඟ පා නැති වීමත් දෙමාපිය දූදරු සම්බන්ධය දෙමාපිය කෝණයෙන් කෙසේද යන්න මා නොදැන සීටිමත් ය. නමුත් අවුරුදු 22 ක ජීවිත කාලය තුළ [මහ ලොකු කාලයක් නෙවෙයි] අහලා දැකලා අත්විඳලා තියෙන දේවල් දිහා බැලුවාම මටත් පොඩි පොඩි දේවල් ටිකක් කියන්න පුළුවන් වෙයි දෙමාපිය දූදරු සම්බන්ධය ගැන. ඔබත් ඔබේ දරුවාගේ ජීවිතයට අනවශ්‍ය ලෙස බලපෑම් කරනවාද?? එහෙනම් මේ ලිපිය ඔබට සිතන්නට යමක් ඉතුරු කරාවි යන්න මගේ විශ්වාසයයි. මෙය ඔබ තරුණ ගැහැණු ළමයෙක්ගේ නන්දෙඩවීමක් ලෙස දකින්නට ඉඩ ඇත. දරුවකු හැදීම ගැන කිසිත් නොදන්නා අත්දැකීම් රහිත ප්‍රකාශයන් සහිත ලිපියක් ලෙස දැකීමට ඉඩ ඇත. ඔව්. මා එකඟයි. මා දරුවකු බිහි කර නැත. කවා පොවා හදා වඩා නැත. නමුත් මා මගේ නිවස තුළින් උගත් දේ නම් දෙමව්පියන් දරුවා බිහි කළද ඔහු තමාගේම කියා ජීවිතයක් තිබෙන තවත් එක මනුෂ්‍ය ප්‍රාණියෙකි. දරුවාට අසීමාන්තික නිදහසක් ලබා දීමක් ගැන මා කතා කරන්නේ නැත. නමුත් මේ ඔබ ඔහුගේ/ඇයගේ ජීවිතටට අනවශ්‍ය ලෙස බලපෑම් කලහොත් ඇති විය හැකි ප්‍රතිඵලය ගැන ලීවීමට දරන තැතකි. මා වැරදි වීමට ඉඩ ඇත. නමුත් අවම වශයෙන් සිද්ධීන් දහයකගෙන් නවයක ප්‍රතිඵලය මෙය වීමට ඉඩ ඇත.


මේ ප්‍රශ්න වලට පිළිතුරු මට අවශ්‍ය නැත. ඔබේ හදවතට පිළිතුරු දෙන්න.
[මේ ලිපියෙන් අරමුණු කරන්නේ ගැටවර වියේ [Teenage] පසුවන හා ගැටවර විය පසුකළ දරුවන් ය. ගැටවර විය පසු කොටත් [above 19] තාමත් ඔබ ඔබේ දරුවාගේ ජීවිතය පාලනය කරනවා නම් එය තරමක් හාස්‍යයට කරුණක්. නමුත් එය සිදු වෙනවා.]

1. ඔබ ඔබේ දරුවාට ආදරය කරනවාද?
2. ඔබට ඔබේ දරුවා සතුටින් සිටීමට අවශ්‍යද?
3. ඔබේ දරුවාට ගැලපෙන සුදුසුම දේ "ඔබ දන්නවා" කියා සිතනවාද?
4. ඔබේ දරුවාට පෞද්ගලිකත්වයක් තිබේද?
5. ඔබ ඔහුගේ/ඇයගේ මතයට ගරු කරනවාද?
6. ඔබේ දරුවාට නිවස තුළදී ස්වකැමැත්ත [Free will] ක්‍රියාවට නැංවීමට හැකිද?
7. ඔහු/ඇය විරුද්ධ ලිංගික යහළුවන් ඇසුරු කිරීම ගැන ඔබ නිකරුනේ කලබල වෙනවාද?
8. ඔබේ දරුවාගේ දිනපොත ඔබ කියවනවාද?
9. ඔබ ඔවුන් බිහි කළ නිසා ඔවුන් ඔබේ සිහිනයන් සැබෑ කළ යුතු යැයි ඔබ සිතනවාද?
10. ඔබ ඔබේ දරුවාට මිතුරෙක්ද?


හොඳින් සිතන්න. ඔබ දන්නවා නිවැරදි පිළිතුරු. 1. ඔව් 2. ඔව්. 3. නැහැ. 4. ඔව් 5. ඔව් 6. ඔව් 7. නැහැ 8. නැහැ 9. නැහැ 10. ඔව්.

ඒවා ඔබේ පිළිතුරු නම් ඔබට කියවීම නැවැත්වීමට හැකිය. ඔබගේ දරුවන් ඉතාමත් වාසනාවන්තය ඔබ වැනි දෙමව්පියන් ලැබීමට.

ඒවා ඔබේ පිළිතුරු නොවී නම් ඔබ ඉතිරිය කියවා බලන්න. සිතන්නට යමක් ඔබට ලැබේවී.
නිසැකයෙන් ම දෙමව්පියන් යන නාමය සුදුසු නැති කිහිපදෙනෙකු හැරෙන්නට අනිත් හැම අයෙක්ම පළමු ප්‍රශ්න දෙකට දෙන පිළිතුර "ඔව්" විය යුතු ය. [අවාසනාවට අතරින් පතර 'නැහැ' කියන පිළිතුර දෙන අයත් අපේ සමාජයේ සිටිනවා]

නමුත් අනිත් ප්‍රශ්න?

අපි ආරම්භ කරමු තුන්වන ප්‍රශ්නයෙන්. ඔබ ඔහුට/ඇයට ගැලපෙන සුදුසුම දේ දන්නවා යැයි සිතන්නේ නම් ඔබ වැරදි මිත්‍රයා. මිනිසුන් විවිධාකාරය. ඔහු/ඇය ඔබේ ජාන වලින් සැදුනු ඔබේ දරුවා වුවත් ඔහු/ඇය ඔබට වඩා වෙනස්. ලොව  සිටින අන් සියල්ලන්ටම වඩා වෙනස්. එනම් අතේ ඇඟිලි එකම අතකට අයිති වුනත් එකිනෙකට වෙනස් සේ ඔවුන්ගේ සිතුම් පැතුම් අන් අයට වඩා වෙනස් ය. ඔබ ලොව තිබෙන හොඳම දේ දන්නවා විය හැකිය. නමුත් ඔබ ඔහුට/ඇයට සුදුසුම දේ දන්නේ නැත. එය දන්නේ ඔහු/ඇය පමණි. ඔබට කළ හැකි හොඳම දෙය නම් ඔහුට/ඇයට ඇති හොඳම තෝරා ගැනීම් පෙන්වන්න. යාමට මාවත් පෙන්වන්න. ඔහුගේ/ඇයගේ කැමැත්ත අනුව එය තෝරා ගැනීමට ඉඩ හරින්න. එය ඔබේ හොඳම තේරීම නොවෙන්න පුළුවනි. නමුත් එය ඇයගේ/ඔහුගේ හොඳ තේරීමයි.

අංක හතරට ඔබේ පිළිතුර 'නැහැ' නම් එය ඔබ ඔබේ ජීවිතයේ කරන විශාලම වැරද්ද විය හැකිය. පෞද්ගලිකත්වය යනු කෙනෙක් ගේ පෞර්ෂය වර්ධනය කරන වැදගත් ම කරුණ කි. බිඳුණු පෞර්ෂයක් සමඟ ඔහු/ඇය සමජය තුළ සාර්ථක නොවේවි. කොතරම් ඉහළ අධ්‍යාපන සුදුසුකම් තිබුනද ශක්තිමත් පෞර්ෂයක් නැතිනම් සමාජයේ සාර්ථක වීම අපහසුය. ඔහුට/ඇයට තම යහළුවෙක් දුරකථන ඇමතුමක් දීමට පවා ඔබගෙන් අවසර ගැනීමට සිදුවෙනවා නම්? යහළුවන් සමඟ විනෝද වීමට යාමට නොහැකි නම්? [යන තැන ඇසිය යුතුය. කා සමඟද ඇසිය යුතුය. විශේශයෙන්ම ගහැණු ළමයින්ට ඒ අවධානය ලැබිය යුතුය.] මෙවැනි සුළු සුළු දෑ වලින් ඔබ ඔහුව/ඇවය ආරක්ෂා කරනවා නොව ඔවුන්ව බිඳ වට්ටනවා. එය සිදු වෙන්නේ ඔබ සිතන ආකාරය නොවේ. යහළුවන් අතර කොන් වීම, යහළුවන් ඔහුට/ඇයට පිටුපසට සිනා සීම. මෙවැනි දේ විදු වේ. එය ඔබේ දරුවාගේ පෞර්ෂත්වයට හානියකි. ඔහුට තාමාගේ කියා කාමරයක් නැති නම්? ඔහුගේ/ඇයගේ කාමරයට දොරක් නැති නම්? හැම මිනිසෙක්ටම යම්තරමක පෞද්ගලිකත්වයක් තිබිය යුතු ය. එයින් අදහස් වෙන්නේ ඔබ ඔහු/ඇය ගැන සොයා නොබැලිය යුතු බව නොවේ. සොයා බලන්න. යම් සීමාවක් ඇතිව. ඔහුට/ඇයට ඒ නිසි පෞද්ගලිකත්වය ලබා දෙන්න.

අංක 5 හා 6 බොහෝ විට එකට සම්බන්ධයි. ඔබ ඔහුගේ/ඇයගේ මතයට හරි කරනවාද?? ස්වතන්ත්‍රභාවය ඔබගේ නිවස තුළදී ඔහුට/ඇයට හිමිද? නීතියෙන් හැම අයෙකුටම හිමිව ඇති නිදහස් තීර්ණ ගැනීමේ හැකියාව ඔබේ දරුවාටත් තිබේද? එහෙම නැත්නම් කළ යුතු දේ ඔබ ඔහුට/ඇයට කියවාද? ඔහු/ඇය හොඳ රූකඩයක් වේවි. ඔබ නැති දවසක සමාජය තුළ ඔහු/ඇය අතරමං වේවි. ඔබ ඔහුගේ/ඇයගේ නිදහස් තීර්ණ ගැනීමේ හැකියාව කපා වෙන් කල පසු එය යළි කිසිදිනක නැවත සැකසීමට නොහැක. ඊට හේතුව ඔවුන් ඊට පුරුදු වී නැති වීම ය. තනිවම තීරණයක් ගන්න වූ අවස්ථාවක ඔවුන් ජීවිතේ අතරමං වේවි. සමජයගේ පහසු ගොදුරු බවට පත් වේවි. නිදහස්ව තීරණ ගැනීමට ඔවුන්ට ඉඩ දෙන්න. ඒ තීරණ නිවැරදිව අධීක්ෂණය කරන්න. එය ඔබේ දරුවව ශක්තිමත් කරාවි.

අංක 7ට අදාළ කරුණ ගැන ඔබ කලබල වෙනවා නම් කාරණා දෙකක් සිදු විය හැකිය. එකක් ඔවුන් විරුද්ධ ලිංගිකයන් ඇසුරු කිරීමට බිය වීම හා පුරුදු නැති කම නිසා අනවශ්‍ය ලෙස ලැජ්ජාශීලී වීම. අනිත් කරුණ නම් ඔබට හොරෙන් ඔවුන් ඇසුරු කිරීමට මාර්ගයක් සකස් කර ගැනීම. මේ කරුණු දෙකින් ම සිදු වන්නේ හොඳක් නොවේ. විශේෂයෙන් පිරිමි ළමයෙකු ගැහැණු ළමයි ඉදිරියේ අනවශ්‍ය ලෙස ලැජ්ජා වෙනවා නම් හෝ නුහුරු ලෙස හැසිරෙනවා නම් එය ඔහුගේ පෞර්ෂයට විශාල ලෙස බලපෑම් ඇති කරනවන්නකි. අනිත් කරුණ ගැහැනු ළමයෙකු තම මා පියන්ට හොරා පිරිමි ඇසුරට යොමු වෙනවා නම් එයද අනතුරකට අත වැනීමකි. ඊට පිළියම ඔවුන් එක්ටැම් ගෙයක සිර කරවීම නොවේ. ඔවුන්ට නිසි සීමාවක සිට විරුද්ධ ලිංගිකයන් ඇසුරු කිරීමට ඉඩ ලබා දෙන්න. ඔවුන්ව අනවශ්‍ය ලෙස සැක කිරීමෙන් වළකින්න. 

අංක 8 ට ඔබ ඔව් කිවා නම් එය ලැජ්ජාවට කරුණකි. එය ඉතා නරක පුරුද්දකි. ඔවුන්ට ඔවුන්ගේ ප්‍රශ්න ඇත. ඒවා දැන ගැනීමට සුදුසුම ක්‍රමය ඔහුගේ/ඇයගේ දිනපොත කියවීම නොවේ. ඔවුන්ට සවන්දීමයි. ඕනැම ප්‍රශ්නයක්දී තමාට කතා කළ හැකි බව ඔවුන්ට දැනෙන පරිසරයක් ගොඩ නැඟීමයි.

අංක 9 සඳහන් ලෙස ඔබ ඔබේ සිහිනය ඔහු තුළින් ඉටුකරවා ගැනීමට යනවා නම් එය අසාධාරණය. මව්පියන් ලෙස එසේ සිතීමට ඔබට සියළු නිදහස ඇත. නමුත් මොහොතක් සිතන්න, එවිට ඔහුගේ/ඇයගේ සිහිනයට වන්නේ සිත තුළම මියැදෙන්නටය. දරුවා සතුටු වන්නේ ඔහුගේ/ඇයගේ සිහිනය සෑබෑ වන විටදීය. එසේ අයෙක් ජීවිතේ තෘප්තිමත් වන්නේ තමා කැමති දෙයක් කරන විටදී ය. සමහර විට ඔබේ සිහිනය ඔහුගේ සිහින නොවෙන බැවින් ඔබ ඔහුගේ ජිවිතය නීරස එකක් කරනවා විය හැකිය. 

අවසානයෙන් ඔබ තවමත් ඔබේ දරුවාට දෙමව්පියෙක් පමණක් නම් එය වෙනස් කිරීමට කාලයයි. යහළුවකු වන්න. ඕනැම රහසක් තමා සමඟ බෙදා ගත හැකි බව ඔවුන්ට ඒත්තු ගන්වන්න. රහසක් කීවූ විට කලබල නොවී ඊට ගැලපෙන උපදෙස දෙන්න. මගේ අම්මාට මට ඕනෑම දෙයක් කීමට හැකි වීම ගැන මම ආඩම්බර වෙනවා. ඔබේ දරුවා ඔබට හැමදේම කියන අයෙක් වූ විට ඔබට ඔහු/ඇය ගැන බිය වීමට කරුණක් නැත. මක් නිසාද යත් ඔහු/ඇය ඔබට කීමට නොහැකි දෙයක් කීරීමට නොසිතන බැවිනි. ඔවුන් තමා විසින්ම වරදින් වැළකෙන්න බව මම අත්දැකීමෙන් දනිමි.


අයෙක් රූකඩයක්ද තව අයෙක් දරුණු පුද්ගලයෙක්ද විය හැකිය. මා දන්නා සමහරුන් තම දෙමව්පියන්ට ආදරය නොකරයි. තමාට කවදා ඔවුන්ගේන් ගැලවී යා හැකිදැයි බලා සිටි. මෙවැනි තත්වයක් ඔබට අවශ්‍ය නැති බව ස්ථිරය.
ඔබ දරුවාට ආදරේ නම්
ඔහුට නිසි මඟ පෙන්වන්න, ඇඳගෙන යන්න එපා
ඔහුට විකල්ප පෙන්වන්න, තල්ලු කරන්න එපා
ඔහුට ගෞරවය දක්වන්න, හෑල්ලු කරන්න එපා
ඔහුට ආදරය කරන්න, හිර කරන්න එපා..


To read the English post to go to this Link

Thursday, August 30, 2012

මා නම් සඳකි පොළවට බට..




සූර්ය රාජයා සයුරු පත්ලේ සැඟවෙන්න යද්දී සඳවතී සුපුරුදු ලෙසින් නිශායාමය එකළු කරමින් ගුවන් ගැබ වෙත පිවිසියා ය. කහ පැහැති සේද සළුව විසුරුවමින් ඇය රාත්‍රිය ඒකාලෝක කළේ ය. ලා කහ පැහැති රීදී සේලය මහ පොළොවේ ගස් මත, තැනිතලා මත ඇතුරූ ඈ තම සිරුරේ රශ්මි කදම්භයෙන් සුදු පාට මල් වලට ජීවය දුන්නා ය. කුරුළු කූඩූ වල නිදා සිටි චූටි කුරුළු පැටවුන්ට සීතල නොදැනෙන සේ ඈ සුළඟ ඈතට ඈතට තල්ලු කළා ය. සියල්ලම නිහඬය. 

තමාට අයත් කාර්යයන් අවසන් කළ සඳවතී වටපිට බැලී ය. හාත්පසම සිඹින ලද නිහැඬියාවෙන් ඇය වෙහෙසට පත් විය. ලොවම නිදිගන්නා වේලාවේ තමා පමණක්ම ලොව දෙස බලා සිටීම ඇයට වෙහෙසකර විය. සියල් දිනයන් ඒකාකාරීය.. ඇයට සිතුණි. "මගේ දිවිය නම් ඒකාකරි බවින් පිරුණු කිසිදු සතුටක් නැති දිවියකි." ඇය කීවා ය. තමා හැර අනෙකෙකු නැති මේ රැයේ තමාට පිළිතුරක් හමු නොවෙන බව ඈ සිතුවා ය. නොදැනීම ඈට සුසුමක් හෙළුනි. හදිසියේ ඈට කවුරුන්ද තමා අමතන හඬක් ඇසුණි.
"කවුරුන්ද ඒ? මා හට අඬගසන්නේ.." ඇය එදෙසට පාවී ගියා ය.


"සඳ රාජිණියනි..
ඔබේ රුව නම් මායාකාරී ය..
මන්මත් වන සුළු ය..
ඔබේ රුව විඳගන්න
ඔබේ පහසේ තැවරෙන්න
ඉඩ හරිනු මැන මා හට
මා ඔබේ සේවකයා ය..
ඔබ මාගේ රැජිණියයි..
සඳ රාජිණියනි,
ඔබේ සියුමැලි අත්ල
සිපගන්න ඉඩ දෙන්න මට
මල් විසුල තැනිතලාවේ
ඔබ එක්ක ඇවිදින්න
ඉඩ දෙන්න මට...
මා ඔබෙ සේවකයා ය..
ඔබ මාගේ රැජිණියයි.."


තරුණ කඩවසම් රුවක්.. තමාට ආයාචනා කරන අයුරු සඳවතී බලා සිටියා ය. ඇය විමතියට පත්විය. තමාට මෙතරම් ආලය කරන අයෙක් පොළවේ සිටිය හැකිද?? තමා දෙවඟනකි..ඔහු මනුෂ්‍යයෙකි.. තමාට ඔහුගේ ආලය පිළිගත හැකිද..තමාට ආලය කරන..තමාව වර්ණනා කරන ඔහු දුටු ඇගේ සිත සතුටින් ඉපිලුණි. සිහින් ආඩම්බරයක් සිතට මෝදූ විය. ගැහැණුකම ඇඟට දැනුණි. ඇය සැණින් විල දෙසට දිව ගියා ය. විලේ පෙනෙනා තමාගේ ප්‍රතිබිම්භය දෙස බලා සිටියා ය. තමා සැබවින්ම රූමත්ද? ඇගේ කම්මුල් ලැජ්ජාවෙන රෝස පැහැ විය. ඇයට මේසා ආදරය නුහුරු විය. ඔහු සැබැවින්ම තමාට හිතැති බව ඇයට සිතුණි. ඔහු හමුවීමට ඈ තීරණය කළා ය.

සඳවතී පොළවට ඒමට තීරණය කළා ය. 

සිනිදු කහ පැහැති රීදී සේලය පසෙකින් තැබූ ඈ අඳුරු ලෝගුවක් පොරවා ගත්තා ය. චන්ද්‍ර මාණික්‍යයෙන් සැදූ හිස පළඳනාව, මාලය හා තරු වළළු පෙළ ගලවා දැමී ය. තමා පොළවට යන්නේ නම් තමා දෙවඟනක ලෙස ගොස් බැරිය.. මිනිස් දුවක් විය යුතු ය. ඔහු හා දිවි ගෙවන්නේ නම් තමා ඔහු හා සමාන විය යුතු ය. ඈට සිතුණි. හෙමිහෙමින් හොර රහසේ ඈ දේදුනු පඩිපෙළ දිගේ පොළවට බැස්සා ය. හාත්පස අඳුරු විය. තමා ගලවා දමා ආ සේලය හා තරු වළළු කැළින් පමණක් ලොව එළිය නොවන බව ඈට වැටහුණි. නමුදු ආපසු හැරෙන්නට නොහැක. තමාට ආලය කරන ඒ සොඳුරු මිනිසා සොයා යා යුතු ය. 


ඔහු තම පැල්පතේ එළිපත්ත මත වාඩි වී පත් ඉරුවක කුමක්දෝ කුරුටු ගාමින් සිටුනු ඈට පෙනුණි. ඈ සෙමින් එදෙසට ගියා ය. ඔහු ඉහළ බලමින් කවක් මුමුණනු දුටු ඈ කව හොඳින් අසා ගැනීමට තවත් ළං විය..

"අහෝ සඳ නම් කුරිරු සිතැත්තී
නුඹට මට පිටුපා යා නම්
මට කවර සරණක්ද..
සැඟවී පලා යන්නී
මා හට මේසා දුක් නොදෙනු මැන
ඔබට පෙම් කිරීමම
වරදක් දෝ..මට නොවැටහේ.."


තමා පොළවට බටින් හිස් වූ ගුවන් ගැබ දෙස බලා ඔහු ශෝක වන බව ඈට වැටහුණි. ඈ ඔහු ඇමතීය..

"පෙම්බර කවිය.. මම නම් සඳවතීය වෙමි.. ඔබේ සොඳුරු ආලය දැක ඔබ සොයා ආවෙමි.. පෙම්බරයාණෙනි මින්මතුවට මම ඔබේම වෙමි.." තම රීදී සීනූ හඬින් ඈ කීවා ය. ඔහු බිය ගත්තෙකු සේ ඈ දෙස බැලුවේ ය. තමාට ගෙතුලට ආරාධනා කරන තෙක් සඳවතී බලා සිටියා ය. නමුත් ඔහු ගෙතුලට ගොස් පැලේ දොර වැසීය. ඈ තම විසල් දෙනෙතින් වැසුණු දොර දෙස බලා සිටියා ය.

"මම නම් මනුෂ්‍යයෙක් වෙමි. දෙවඟනක හා නොපෑහෙමි. ඔබ ආපසු ඔබේ ලොවටම යනු මැන. ඔබ හට දීමට ආලයක් මා සතුව නැත. දුප්පත් මා හට තව දුක් නොදෙනු මැනවි. අනික ඔබ අහසේදී තරම් රූමත් නැත. පළඳනාවන් නැත..සිනිදු රිදී සේලය නැත. " ඔහු ගෙතුල තුල සිට මොර ගෑ ය.




"නමුත් ඔබ මා හට අඬගැසීය. මා පැමිණීයේ ඔබ හට සුවය ලබා දීමටය." ඈ වේදනාවෙන් බර වූ හදවතේ හැඬුම් යටපත් කොට ඔහු ඇමතුවා ය. "ඔබගේ පැමිණීම මා බලාපොරොත්තු නොවීය. කවක් ලීවා පමණි." 

ඈට තමා රැවටුනු බව වැටහුණි. හදවතේ රිදුම වැඩි විය. හෙමි හෙමින් තමා ආ ලොවට යාමට ඈ පියවර නැගුවා ය. තමාව එළියට දමා දොර වැසූ ඔහුගේ හද ගලක් දෝ ඈට සිතුණි. මෙතරම් අපූරු බස් දොඬනා ඔහුට මෙතරම් රළු හදක් හිමි වූයේ කේසේද යන්න ඈට වටහා ගත නොහැකි විය. ඈ විලට ගියා ය. විලෙන් තම රුව දෙස බැලූ ඈ තමා රූමත් නැතිද යන්න තමාගෙන් ම විමසීය. නීල දෙනෙත් වලින් නොනැවතීම කඳුළු වැටෙන්නට විය..ඒ කඳුළු ඇගේ දෙකම්මුල් දිගේ රූටා ගොස විල ජලය මත වළළු සැදීය. ඒ කඳුළු සුදු පැහැ පාෂාණ වී විල් පතුලට කිඳා බැස්සේ ය. තමාට අයිති නැති ලොවක තමා තනිවූ බවක් ඈට දැනුණි. 

රැය ගෙවී යන බව වටපිටාවෙන් ඈට දැනුණි. ඈ යා යුතුය. සූර්ය රාජයා එනවිට ඈ යා යුතු ය. ඈ හෙමි හෙමි දේදුන්න දිගේ ඉහළට ගියා ය. රිදී සේලය හා ආභරණ එක් කරගත් ඈ ගුවනින් බැස ගියා ය. පසු දිනද ඈට ගුවනට ඒමට සිත් නොවුණි. ඒත් ඈ ආ යුතු ය.

 එදින සිට ඈ මසකට වරක් පමණක් තම මුහුණ දැකීමට ඉඩ හැරියා ය. ඉතිරි දිනයන්හී කළු සේලයක් හිස වට දවටන්නී මුහුණින් කොටසක් පමණක් පෙනෙන්නට හැරියා ය. 

ඈට ඊට පසු තවත් කවි සියක් දාහක් ඇසුණි. ඈ එය නොතැකුවා ය. තනිව සිටීම යෙහෙකි..ඈට සිතුණි.. "කවීන් නම් ලීමට සමත් ය. නැති ලොවක් මැවීමට සමත් ය. නමුදු වදන් පමණක් ම විශ්වාසයට ගත් නොහැක. කිසිවෙකුත් විශ්වාසයට ගත නොහැක. එකිනෙකා වෙනස් යැයි කියන මුත් වෙනස ඇත්තේ වදන් වල පමණි. ඇතුලාන්තය සමානය" ඈ සිතී ය. 

පසු කලෙක ඈට තවත් කවක් ඇසුණි.. සිහින් ගැහැණු හඬිකින් ඇසුණු කව ඈට අතීතය සිහි කරවීය. තවමත් ආරාධනා කොට දොර වසන මිනිසුන් මහ පොළව මත සිටින බැව් ඈ සිතුවා ය. නොදැනීම ඇගේ සුසුමක් සුළඟ හා මුසු විය.


සඳක් නම් අහසේම රැඳිය යුතුය.. 
පොළවට බට නම් වටිනාකම් සුළඟේ යායි..
මල නම් ගසකම රැඳිය යුතුය..
නටුවෙන් ගිලිහී නම් පරවී යාය..
මා නම් සඳකි පොළවට බට..
මා නම් මලකි නටුවෙන් මිඳි....

Wednesday, August 22, 2012

දිනපොතින් පිටුවක්..



වේලාව - පෙ.ව 8.30 

ඇය- ක්ලාස් කට් කලා කියලා අම්මට අහුවෙයිද දන්නේ නැ..මට නම් බයෙත් බැ අයියේ.
ඔහු- නැ බබා...පිස්සුද ඔයාට.. බය නැතුව ඉන්න.. 
ඇය- ඒත් අම්මා අද බැංකු යනවා කියලත් කිව්වා අයියේ.. [කෙල්ල ලේන්සුවෙන් දාඩිය පිහිදායි]
ඔහු- හරි එහෙනම් අපි අර රෙස්ට් හවුස් එකට යන්ද?? රූම් එකක් අරන යන්?
ඇය- ම්ම්ම්ම්ම්......
ඔහු- යන්ද???
ඇය- මන් ලඟ පෙති නැ..ඉවර වුනා..
ඔහු- හරි හරි..මේ ලඟ පාමසියක් තියෙනවා..යන්..
[දෙන්නා නැගිටලා ගියා.]


වේලාව- මධ්‍යහන 12.00

ඔහු- ඔයා එළියට එනකොට කට්ටිය ඇහුව්වේ නැද්ද කොහෙද යන්නේ කියලා?
ඇය- ඇහුව්වා. මන් කිව්වා බබාගේ ස්කෝලේට යනවා පොඩ්ඩකට කියලා.
ඔහු - හ්ම්ම්ම්..... මටත් හැමදාම ලන්ච් බ්‍රේක් එකේ එළියට එන්න බැරි වෙයි.
ඇය- ඇයි ඒ?
ඔහු- නිමාලිට සැක හිතිලා. අපේ ඔෆිස් එකේ කවුරු හරි කියලා එයාට මන් දවල්ට එළියට යනවා කියලා. කොහෙද යන්නේ කියලා ඇහුව්වා.
ඇය- ඉතින්?
ඉහු- ඉතින් කියන්නේ..බොරුවක් කිව්වා. යාළුවෙක්ගේ වැඩකට එළියට ගියා කියලා..හැමදාම බොරු කියන්න බැනේ.
ඇය- ඒක හරි කතාවක්නේ..ඉතින් මන් හැමදාම බොරු කියන්නේ ඔයා වෙනුවෙන්..
ඔහු- ඔයා ඉතින් බොරු කියන්නේ ෆොඉන් එකෙනේ.. මොකෑ සම්පත්ට දිවැස් තියෙනවයැ රට ඉඳන් මෙහෙ බලන්න.
ඇය- ඔව් ඔව්..පිරිමි ඔයාලට විතරයි ප්‍රශ්න තියෙන්නේ..අපිට නැනේ.,
ඔහු- අයියෝ..දැන මන් එහෙම කිව්වද..මන් දන්නවා ඔයා දුවත් එක්ක හැප්පෙන හැටි මෙහෙ..
ඇය- හ්ම්ම්ම්..
ඔහු- මොකෝ නිකන් තරහා වෙලා වගේ.. [අගේ කර වටේ අත දමමින් ඔහු අසයි]
ඇය- අත ගන්න අහකට.. කවුරු හරි ඒකත් ගිහින් නිමාලිට කියයි.
ඔහු- අම්මෝ හරි හරි..මන් ඔයාව බලන්න එන්න විදිහක් හොයාගන්නම්කෝ..
ඇය- කොහොමද??
ඔහු - හරි හරි..අපි ඒවා පස්සෙ කතා කරමු..දැන වේලාව යනවා.. යන්ද රෙස්ට් හවුස් එකට?

ඇය- හ්ම්ම්..මටත් ඉක්මනට යන්න ඕනේ..
[දෙදෙනාම පිටව යයි.]


වේලාව -ප.ව 4.25

ඔහු- මොකද මෙච්චර වෙලා කලේ.. කීයේ ඉඳන්ද මන් මෙතන? ආහ්..
ඇය- අනේ සොරි වස්තුව..අද ඔෆිස් එකේ වැඩ ඉවර වෙනකොට පොඩ්ඩක් පරක්කු වුනා.. සොරි හොඳේ.. 
ඔහු- එපා වෙනවානේ.. අපිට ටිකක් වෙලා හරි කතා කරන්න ලැබෙන්නෙත් මේ චුට්ට වෙලාව විතරයි.ඒකත් ඔයා එන්න පරක්කු වෙනවා..
ඇය- අනේ ඉතින් මන් අද විතරනේ පරක්කු වුනේ.. ඔයා හැමදාම එනකොට පරක්කු වෙනවානේ..මන් හැමදාම බලාගෙන ඉන්නේ..
ඔහු- ආහ් දැන් ඒකත් මගේ වැරැද්දද? කලින් ආපු එක? මන් හිතුවා මාව බලන්න කලින්ම ඇවිල්ලා ඇති කියලා.. 
ඇය- අනේ ඉතින් සොරි කිව්වනෙ.. අර සහන්ගේ වැඩක් තිබුනා අනේ කරලා දෙන්න..ඒකයි..
ඔහු- සහන්ගේ? තමුසෙ මොකටද උගේ වැඩ කරන්නේ?
ඇය- අනේ කෑ ගහන්නේ ඇයි ඉතින්.. හරි හරි බබා මීට පස්සෙ මන් කාගෙවත් වැඩ කරන්නෙ නැ.. හරිද. දැන් යමුද?
ඔහු- කොහෙද?
ඇය- අපි පොඩ්ඩක් රෙස්ට් හවුස් එකට යමුකෝ අනේ.. අද මට 6 විතර වෙනකන් ඉන්න පුළුවන්.. අම්මලා නෑ අද ගෙදර..මන් කිව්වා කොහොමත් අද ඔයා එක්ක වෙඩින් එකට ෆොටෝ ගන්න කෙනෙක් බලන්න යනවා කියලා.ඒ නිසා පරක්කු වුනාට කමක් නැ..
ඔහු- හොර කෙල්ල.. යන්..
[දෙදෙනාම පිටව යයි.]


වේලාව - රාත්‍රී 8.00

ඇය- මොකෝ මහත්තයා සීයට අරන නිකන් දීලා වගේ?
ඔහු- හ්ම්ම්.. මගෙන් අහන්නේ?
ඇය- ඔව් ඉතින් නැතුව වෙන කෙනෙක් ඉන්නවයැ මෙතන..
ඔහු- ඔයා කවුද?
ඇය- මන් ඉතින් කොහොමත් රෑට මෙතන තමා..
ඔහු- හ්ම්ම්.. මට ඔයාගෙන් වැඩක් නැ
ඇය- හෙහ් හෙහ්.. 
ඔහු- මොකෝ හිනා වෙන්නේ?
ඇය- පිරිමින්ට මගෙන් වැඩක් නැත්නම් වෙන කාටද වැඩක් තියෙන්නේ.
ඔහු- වෙන පිරිමින්ට වැඩක් ඇති..මට නැ.. මට පාඩුවේ ඉන්න දෙන්නවා..
ඇය- ඉතින් මන් මුකුත් ඉල්ල ගෙන ආවේ නැ..මහත්තයා ඔහේ උඩ බලාගෙන ඉන්න හින්දා ආවේ..මනුස්සකමට..
ඔහු- මට තමුසෙගේ මනුස්සකම ඕනේ නැ..
ඇය- වෙන්නැති..අපිත් මෙහෙම රෑට පාරේ හිටියට මිනිස්සු මහත්තයෝ..
ඔහු- .........
ඇය- මොකෝ මූණ දිහා බලන්නේ.. අපිත් කීයක් හරි හොයාගන්න හදනවා විතරයි..
ඔහු- හ්ම්ම්ම්... 
ඇය- මහත්තයා කලාද?
ඔහු- නෑ බන්..ඔෆිස් එකේ සල්ලි වයගක් නැති වෙලා.. දැන මට ගෙවන්න වෙලා.. අතේ එක පිච්චියක් නැ..බෝඩිමට යන්නත් බැ..
ඇය- ..........
ඔහු- හිහ්.. මොකෝ..උඹ හිතාගෙන හිටීයි මගෙන් කීයක් හරි කඩාගන්නද.. මේ බලපන් සාක්කු දෙකම හිස්..
ඇය- යන්..
ඔහු- කොහෙද..?
ඇය- .........
ඔහු- මගේ ලඟ සල්ලි නැ කිව්වානේ.. රෙස්ට් හවුස් එකකට ගෙවන්න බැ මට..
ඇය- මහත්තයා ගෙවන්න එපා. රෑට මොනා හරි කලා එහෙ ඉමු..මන් ගෙවන්නම්..
[දෙදෙනාම පිටව යයි.]

~පාර්ක් එකේ බංකුවක දිනපොතින්~




Tuesday, August 21, 2012

Seize the day my friend!!


Life is a strange thing. We find the darkness in most unexpected places and sometimes we find light when we least expect it. Why it always has to be this way? okay I'm not say anything about that. Who knows.. maybe the person who ever is writing our fate likes this whole "unexpected" thing. 

But we all regret about our past. Not the whole thing. But some incidents, some mistakes that we did, or some decisions. we regret about those. Everyone has a past that they are not really proud of. If I'm talking about myself. oh gosh.. I have lot of things that I'm not proud of. And there are things I wish if I could turn back. Things I have told to people. Thing I have done. Things I should have done. and Things that I should have told ect..

but unfortunately whole time traveling thing is only a sci-fi thing yet. I really don't think it will become real either. I don't want it to become real. I know.. you are not agree with me for that. You want to go back in time and make everything right. I believe going against the nature would never bring any good to anyone. 

In real world we can't turn back the time. What done was done and it never can be changed at any cost. We can't forget it either. Once when I was totally down in mentally I was crying, actually screaming.. I told him.."I wish If I never told those words to you".. his answer was simple.. "nobody can change the history".
yes.. it is history now. Neither you nor me can change it. or forget it. We have to live with it

but that doesn't mean we have to dwell in the past. Dwelling in the past means we are not matured enough to accept the fact that no-one can changed the history. We will never be able to get rid from those dark shadows which are coming through past. They will always attack us. Nothing will stay buried forever. They will come up time to time. Even buildings which were buried under sand for thousands year are coming up. As a fact people love digging. So obviously someday someone will dig your past as well. But if you have a shield to face them you will be safe. 

A shield?? you might think I'm crazy. Maybe I am. Because I'm trying to have a shield to face to my past. Actually it is a very recent past. I don't know whether I could call it history yet. But I think I can. Because that past is seems buried forever.

When past is not bothering we worry about future. What will happen tomorrow? what we will be in 10 years by now. who knows..maybe you will be a corpse?? or just a memory? No-one knows it. As Miley Cirus says.."there is no guarantee, that this life is easy.." no it is not easy. but it is not hard as we think it is. Since our childhood this whole worrying about future concept is being planted by adults. "What do you want to be when you grow up?" "hikz.. who the hell knows?" I think John Lenon had the best answer for that. "Wanna be happy". That's what we all need. To be happy.

why do you think to be happy we have to worry about tomorrow? no.. happiness is lies right withing you. All you have to do is find it. 


Life is a carousel. It is a party. But the problem is we don't see it. The party is now. It was not yesterday, not tomorrow either. It is today. We spent a lot of time regretting about yesterday and worrying about tomorrow. And we complain we never get a chance to enjoy our lives. Don't make planes. Don't have major expectations. Seize the day my friend.. Live today.... 
cheers!!!

Monday, August 13, 2012

~තුන්කොන් ප්‍රේමය~


ඉර බහින කොට අහසේ තියෙන්නේ හරිම දුක හිතෙන පාටක්. මට එහෙම හිතුනා. ලා රතුපාට වෙලා. හරියට අඬලා අඬලා ඇස් රතු කරගත්ත කෙල්ලෙක් වගේ. අහසට දුක ඇති..මුළු දවසම එයා එක්ක ඉන්න ඉර හැන්දෑවට මුහුද අස්සේ හැංගෙන හැටි දැක්කාම. කොයි තරම් වෙලා දවල් වරුවට එකට හිටියත් රෑ වෙනකොට යන්න යනවානේ. ඒ හින්දාම අඬලා ඇස් රතු කරගෙන..පව් අහිංසක එකී. ඒත් ඉතින් අඬන්න දෙයක් නැනේ. හවසට ගියත් ආයේ හෙට උදේම ඔයාව බලන්න එයි.. නාඬා ඉඳින්..

වෙරළට වෙලා ඉඳගෙන ඈත මුහුදේ හැංගෙන්න යන ඉර දැක්කාම මට තරහත් හිතෙනවා. ඒත් තරහා ගියා කියලා මක් කරන්නද..ඇත්තටම ඉර අයිති කාටද? අහසටද? මුහුදටඩ? ම්ම්ම්ම්ම්... මටත් හරියටම හිතාගන්න බැ.. ඉර එනකන් බලාගෙන ඉන්න අහස වැරදිද? එයා පව්කාරියෙක්ද? වනචර කෙල්ලෙක්ද? අනේ මන්දා.. හිත එක එක ඒවා කියනවා.. මුහුද මොනවා හිතනවද දන්නේ නැ ඉර ගැන.. මුහුදට තරහා ඇති අහස එක්ක. ඇත්තටම ඉර අහසේ ඉන්න කැමති නේද? මට නම් හිතෙන්නේ එහෙම.. ඉර කැමති නිදහසේ අහසට වෙලා ඉන්න. ඒත් එහෙමයි කියලා හැමදාම අහසේ ඉන්න ඉරට බැනේ.

කවදා හරි දවසක ඉරට අහස එපා කියලා හිතුනොත්? ආයේ එන්න වෙන්නේ නැ කියලා ඉර සදහටම බැහැලා යන්න ගියොත්.. අහස හැමදාම ඉර එනකන් බලාගෙන ඉඳී.. හැමදාම.. දිවා රෑ නැතුව.. ඒත් ඉර හැමදාම මුහුද අස්සටම වෙලා හැංගිලා ඉඳී.. හ්ම්ම්ම්... මට පිස්සුද කොහෙද.. මම යනවා ගෙදර...




ප.ලි : කාලෙකට කලින් ලියපු කවියක් ආයේ මතක් වුනා දඟකාරිගේ සිතුවිල්ලක් කවිය කියෙව්වාම. හිතට නිදහසේ ගලාගෙන ආපු සිතුවිලි ටිකක් ඔහේ ලිව්වා.. තේරුමක් හොයාගන්න එක ඔයාලට භාරයි..
ආහ් තව දෙයක්..මේ බ්ලොග් එකේ 50 වෙනි පෝස්ටුව තමා මේ.. 

Thursday, August 9, 2012

ඔයාගේ පැත්ත..

ඔබව අමතක වෙන්න
ගියා මං වෙරළට
"රළ ඇවිත් හැපෙනකොට
හරිම ලස්සනයි නේද"
ඔයාගේ කටහඬ
ආයේ ඇහෙනවා මට.....


ඔබව අමතක වෙන්න
ගියා ෆිල්ම් එකක් බලන්න
වටපිට බැලුවා මම
හැමතැනම ජෝඩු ජොඩු
කළුවරේ ඔබ ඉන්නවද
බැලෙනවා මට තාම.....



ඔක්කෝම අතැරලා
නිදියන්න ගියා මම
අතපත ගාන කොට
අහුවුනා වැඩිපුර කොට්ටයක්
ඇඳේ ඔයාගේ පැත්ත
තාමටත් හිස් වෙලා.......

බ්ලොග් එකේ පෙනුම වෙනස් කලා.. වෙනස ගැනත් පොඩි අදහසක් දීලාම යන්න හොඳේ..:) තරියාගේ කෙරුවාව ලියන තරියාටත් ගොඩාක් ස්තූතියි මේක වෙනස් කරන්න උදව් කලාට.. ජය වේවා..

Monday, August 6, 2012

~සොෆීගේ ලෝකය~ "Sophie's World"

මෙන්න මේක තමා පොත

දර්ශනය ගැන ලියැවුන නවකාතාවක් ලෙස තමා මේ පොත ලෝක සාහිත්‍යයේ හැඳින්වෙන්නේ.දර්ශනයේ ආරම්භයේ සිට මේ වනතෙක් වර්ධනය මෙහි එක සීරුවට දක්වා තිබෙනවා.


සොෆී ආමන්ඩ්සන් 14 හැවිරිදි දැරියක්.ඇයට හදිසියේ දිනක් නොදන්නා කෙනෙකුගෙන් ලිපි දෙකක් ලැබෙනවා.. 
"ඔබ කවුද?"[who are you?] 
"ලෝකය ආවේ කොහෙන්ද?"[where does the world come from?]


මේ ලිපි වලින් ඇරඹෙන දර්ශනය පිළිබඳ පාඨමාලාව [ඇයට ලිපි එවන ඇල්බෙර්ටෝ නොක්ස් නම් දාර්ශනිකයා කියන්නේ ඒ විදිහට] ඇයව වසර 3000ක් අතීතයට රැගෙන යනවා. සොක්‍රටීස්,ප්ලේටෝ,ඇරිස්ටෝටල් ගෙන් ආරම්භ වෙන දර්ශනවාදය කලින් කලට ඔප මට්ටම් වෙමින් ගලා එන අන්දම ඔහු ලිපි මගින් විස්තර කරනවා.


මේ මුළු විශ්වයම සුදු ලොම් පිරිච්ච හාවෙක්ට සමාන කලොත් මිනිසුන් තමා ඒ හාවා මත ජීවත් වෙන කුඩා ප්‍රාණීන්. මිනිස්සු ගොඩාක් වෙලාවට කැමති ඒ ලොම් ඇතුලට ඇතුලටම වෙලා උණුහුමට සනීපයට හරි බරි ගැහිලා ඉන්න.ඒත් මේ අතරේ ඉන්නවා සුදු හාවාගේ ඇස් දිහා කෙලින් බලන්න හිතාගෙන ලොම් දිගේ උඩට නගින කට්ටියත්..එයාලා තමයි දාර්ශනිකයෝ..එයාලා තමා ලෝකයේ සැබෑ ස්වරූපය දකින්න උත්සහ කරන අය. ඔය විදිහට තමා යුස්ටයින් ගෝඩර් මේ පොතේ දාර්ශනියකයන්ව හඳුන්වලා දෙන්නේ.



මේ පොතේ පිටපත් මිලියන ගණනක් ලොව පුරා අලෙවි වෙලා තියෙනවා. මේක නවකතාවක් විදිහට විතරක් ම නෙවෙයි දර්ශනය පිළිබඳව හදාරන අයගේ පාඨ ග්‍රන්ථයක් විදිහටත් මේ පොත නිර්දේශ වෙලා තියෙනවා.


"සොෆීගේ ලෝකය" පොත අපි ගොඩ දෙනෙක් කියවලා පුරුදු ශෛලීයේ කතාවක් රැගත් පොතක් නෙවෙයි.සත්තකින් ම එක හුස්මට කියවලා ඉවර කරන්න පුළුවන් පොතක් නෙවෙයි. [මමත් තාම කියවනවා] ඊට හේතු කිහිපයක්ම තියෙනවා.



එකක් තමා මේ කතාව හැමකෙනෙක්ටම එතරම් පුරුදු නැති මාතෘකාවක් යටතේ, එනම් දර්ශනවාදය යටතේ ගලාගෙන යාම. අනිත් කාරණාව වසර 3000ක් පැරණි අතීතය යලිත් ලියැවෙන විට එහි අඩංගු බටහිර නම්, ඒ ඉගැන්වීම් අපට නුහුරු වීම.අනිත් කාරණාව නම් එක ජේදයක් අවසානයේ හිතන්න දාහක් දේ මනසට ලැබීම. එමෙන් ම විටෙක නියම අදහස ලබාගන්නට එකම ජේදය දෙවරක් කියවන්නට වීම.


නමුත් ඒ සියල්ල පසෙකට දැමූ විට පොත කියවීම වටීය. අප ජීවිතය ගැන නොහිතන නොදකින පැතිකඩයන් විවර කරදීමට මේ පොත සමත්ය.


ඔබ සමහර විට දර්ශනවාදය එතරම් ප්‍රිය නොකරන අයෙක් විය හැකිය. නමුත් මේ පොත කිය වූ පසු ඔබේ ඒ අදහස වෙනස් වීමට ඉඩ ඇත.කුතුහලය ඔබ වෙලා ගන්නා සේ එමෙන් ම ඉතා ම සරල ආකාරයෙන් බටහිර දර්ශනය ඔබ ඉදිරියේ සිනමා පටයක් සේ දිග ඇරීමට ලේඛකයා සමත්ය.



පෝස්ටුව අවසන් කීරිමට ලේඛකයා ගැන සඳහන් කිරීමට කැමැත්තේමි.යුස්ටයින් ගෝඩර් [Jostein Gaarder] පූර්ණ කාලීන ලේඛන කටයුතු වල යෙදෙන සාහිත්‍යධරයෙකි.ඔස්ලෝ විශ්ව විද්‍යාලයේ උපාධිධරයෙකු වන ඔහු කලක් දර්ශනවාදය ගුරුවරයෙකුව කටයුතු කර ඇත.
මේ පොත රාණි සේනාරත්න රාජපක්ෂ විසින් සිංහලට පරිවර්තනය කර තිබේ.



"ලියුම් පෙට්ටියෙ තිබුණෙ එකම ලියුමයි- ඒක සොෆීට.සුදු පාට ලියුම් කවරේ ලියලා තිබුණා - "සොෆී ආමන්ඩ්සන්, අංක 3, ක්ලෝවර් ක්ලෝස්." ඔච්චරයි. ඒක කාගෙන්ද කියලා නැ. මුද්දරේකුත් නෑ..
සොෆී ඇතුළට ඇවිත් ගේට්ටුව වහපු ගමන් ම ලියුම් කවරය ඇරියා.ඒකේ තිබුණේ ලියුම් කවරයට වැඩිය ලොකු නැති කඩදාසි කෑල්ලක් විතරයි.ඒකේ තිබුණේ:
"ඔබ කවුද?"
වෙන මුකුත් ම නෑ..ඒ වචන දෙක විතරයි,අතින් ලියලා අග්ගිස්සට විශාල ප්‍රශ්නාර්ථ ලකුණක් දාලා.
ඇය ආයෙමත් ලියුම් කවරය දිහා බැලුවා.ලියුම නං සැකයක් නැතුවම ඇයටම තමා.ඒක තැපැල් පෙට්ටියට දාන්න ඇත්තේ කවුද?"

~Sophie's World by Jostein Gaarder~
[සොෆීගේ ලෝකය පරිවර්තනය රාණි සේනාරත්න රාජපක්ෂ]


පසුසටහන: මේ පොත මට උපන් දින තෑග්ගක් විදිහට ලැබුනේ.. ඒ තැග්ග දුන්නේ මගේ හොඳ යාළුවා.. තරුෂි.. තැන්කූ තරු මෙච්චර ලස්සන පොතක් මට දුන්නට..

Friday, August 3, 2012

ඉරාකයේ දියණිය.. මයාඩා.. ~Daughter of Iraq "MAYADA"~

බ්ලොග් පොස්ට් එකක් ලියන තරමටම මගේ හිත සසල කළ නිර්මාණයක් තමා මේ පොත.. ජීන් සැසොන් කියන ලේඛිකාව විසින් රචිත මයාඩා අල් අස්කාරි නම් ඉරාක ජනමාධ්‍ය‍වේදීනයකගේ සත්‍ය කතාව. ඉරාකයේ හිටපු ජනාධිපති සදාම් හුසේන්ගේ පාලන සමයේ සිදුවූ ඛේදනීය සිද්ධීන්ගෙන් තමා මේ පොතේ පසුබිම වෙලා තියෙන්නේ.අපි සමහර වෙලාවට අපිට නොලැබී තිබෙන දේවල ගැන වද වෙනවා.ඒත් මොහොතක්වත් අපි සතුව තිබෙන දේවල් අගය කිරීමක් නැ. මයාඩාගේ පොතින් හෙලිවන දේවල් දිහා බැලුවාම ජීවිතය කියන්නේ මොනතරම් අවිනිශ්චිත දෙයක් කියලා හිතෙනවා. ඒ තරමට ඉරාකය තුළ අහිංසක මිනිසුන් වද හිංසා වලට මූණ පානවා. සමහර විට උදේ ගෙදරින් යන  කෙනා හවසට ගෙදර එයිද කියලා කියන්න බැ. ඒ තරමට සදාම් හුසේන්ගේ බලය ජීවිත පුරා පැතිරිලා.විදුලි සැර වැද්දවීම්.. කස පහර දීම්.. මුස්ලිම් පිරිමි කෙනෙකුට කළ හැකි ඉහලතම නිග්‍රහය වන දූෂණය කිරීම්.. මේ සිරගෙදර එමටය. මනුෂ්‍යත්වයට නිගා කළ මිනිසුන් අතරේ තමන්ගේ පවුලේ අතීතය නිසාම බේරී ආ කාන්තාවකගේ කාතවක්.
සදාම් හුසේන් හා ඔහුගේ පවුලේ සැබෑ තත්ත්වය හෙළි කරන කතාවක්. 
මයාඩා ජනමාධ්‍යවේදීනයක්. ඇය ඔටෝමාන් රජ පෙළපතට නෑකම් කියන ප්‍රභූ කතකි. සදාම් හුසේන් 2003 දී බලයෙන් පහවීමෙන් පසුව ඇය තම ජීවිත කතාව ලොවට හඬ ගා කීවා ය. සදාම්ගේ මාළිගා, වධකාගාර පිළිබඳව ලොවටම කීමට ඇය පසුබට නොවීය. කියවලා නැති කෙනෙක් ඉන්නවා නම් කියවන්න හොඳ පොතක්. කතාව කියවලා නැති අය වෙනුවෙන් එයින් කොටසක් පළ කරන්න මං හිතුවේ කතාව කියවන්න ආශාවක් ඇති කරවන්න හිතාගෙන.. :)




මයාඩා අසල සිටි කාන්තාවක දෙස බලා වතුර වීදුරුවක් ගෙන එන ලෙස ඉල්ලුවා ය. කාන්තාවෝ කීප දෙනෙක්ම එයට ඉදිරිපත් වූ හ. ආලියා කෝප්පයක් ගත් අතර එමාන් ගුරුලේත්තුව අතට ගත්තා ය. මයාඩා කුඩා වතුර කෝප්පය සමාරාගේ දෙතොලට ළං කළා ය.
"බොන්න"
වතුර බොන අතරදි සමාරාගේ දෑත වෙවුලන අයුරු පෙනිණි.
"මගේ ආදරණීය සහෝදරියට ස්තූතියි"
සමාරා කතා කරන හඬ අසා සතුටට පත් කාන්තාවෝ ඇය වට එක් රැස් වූ හ.
"මම ඔයාව පරීක්ෂා කළා.ජීවිත හානියකට දෙයක් නැහැ වගේ පේන්නේ.ඒත් ටික දවසක් ඇඳේ ම විවේක ගන්න.ඔයා අපිව හරියට බය කළා," යි ආචාර්ය සභා පැවසුවා ය.
"මට විවේක ගන්න ඉඩ දුන්නොත් ඉන්න පුළුවන්.උන් ගේ අවධානය දැන් එන්න එන්න ම වැඩියි.මට ඇහුණා කවි ගැන කියනව.මාත් කවි පෙළක් දන්නවා." යි මයාඩා දෙස බලමින් සමාරා පැවසුවා ය.

"මුලින් ම සනීප වෙලා ඉන්න සමාරා,"යි මයාඩා පැවසුවා ය.
"ඇවිදින්න බැරි වුණත් මට කතා කරන්න පුළුවන්.මුලින් හිටි හිර ගෙදරදි එක ගෑනු කෙනෙක් බිත්තියේ මේ කවිය ලීවා.නමක් නැති ඒ කාන්තාව දුක් විඳලා මැරුණත් කවිය නිසා එයාගේ කොටසක් ජීවමාන යි. මම ඒ කවිය කරපාඩම් කළා. මම හැමදාම ඒක මට ම කියා ගන්නවා."
"පස්සේ ඒ කවියට අපිටත් කියන්න." යි සභා කීවා ය.
"නැහැ. මට ඒක දැන් ම කියන්න දෙන්න අනේ.."
මයාඩා ආචාර්ය සභා දෙස බැලුවා ය.
"හරි එහෙනම් කියන්න.ඒත් ඕනෑවට වැඩිය මහන්සි වෙන්න එපා,"යි සභා පැවසුවා ය.
සමාරා වරින් වර නවත්තමින් කවිය කියවන්නට වූවා ය.



මගේ නිවසින් ඔවුන් මා රැගෙන ගියා
මගේ දරුවන් ඉල්ලා සඬන විට ඔවුන් මගේ
කම්මුලට ගැහුවා
ඔවුන් මා හිර කළා
මා නොකළ වරදකට ඔවුන් මට චෝදනා කළා
ඔවුන් මගෙන් නින්දිත අන්දමින් ප්‍රශ්න කළා
නපුරු අත්වලින් උන් මට වද දුන්නා
සිගැරැට් කොටවලින් මා පිළිස්සුවා
මගේ දිව කැපුවා
උන් මා දූෂණය කළා
මගේ පියයුරු කපා-දැමුවා
වේදනාවෙන් බියෙන් මා තනි ව වැළැපුණා
ඔවුන් මා මැරෙන්න හැරියා
ඔවුන් මා බිත්තිය ලඟ හිටෙව්වා
මම උන් ගෙන් අනුකම්පාව අයැදුවා
මගේ දෑස් අතරට උන් වෙඩි තැබුවා
කුඩා වළක මගේ සිරුර වැළලුවා
ඔවුන් මා රෙදිකඩක් නැති ව මා වැළලුවා
මගේ මරණයෙන් පස්සේ මා අහිංසක බව 
උන්ට ඔප්පු වුණා..


Daughter of Iraq by Jean Sasson
ඉරාකයේ දියණිය මයාඩා සිංහල 
පරිවර්තනය  ච්‍රිතා අයි පෙරේරා




Saturday, July 28, 2012

ස්තුතියි මල්ලියෝ..

ගොඩ දවසකින් බ්ලොග් පිටුවට ගොඩ වුනේ මට ජීවිතේ මුණ ගැහුනු චරිතය තුලින් මම ඉගෙන ගත්ත දෙයක් ගැන කියන්න හිතාගෙන.. 

අපි හැමෝම අවධානය බලාපොරොත්තු වෙනවා.. ඒ අවධානය නොලැබුනාම අපිට හිතෙන්නේ මොනවද?.. ජීවිතේ සමහර වෙලාවට සමහරුන්ගේ අවධානය නොලැබෙන කොට මුලු ජීවිතේම හිස්තැනක් කියලත් දැනෙනවා.. අපේ අවධානය බලාපොරොත්තු වෙන අයව ඇයි අපි අඬවන්නේ?? නිකමට හිතලා බලන්න එයාලා අපිට දෙන අවධානය නොතිබුනොත් අපිට මොකද වෙන්නේ කියලා..  . 

සමහර වෙලාවට අපි සමහරුන්ගෙන් අවධානය බලාපොරොත්තු වෙනවා.ඒත් අපිට අවශ්‍ය  කරන අවධානය ඒ අය තුලින් ලැබෙන්නේ නැ. ඒ වෙනුවට අපිට දාහකුත් නිදහසට කාරණා ලැබෙනවා.. හරියටම මම මේ කියන්න යන කතාවේ වගේ..

මගේ ජීවිතෙන් අයින් වෙලා ගිය චරිතයක් ගැන කියන්න වුනත් ඒ චරිතය ගැන නොකියා මේ කෙනා ගැන කියන්න බැ.. මට ගොඩාක් සමීප යාලුවෙක් කිව හැකි චරිතයක් මගේ ජීවිතේ හිටියා.. මේ චරිතය තුළින් මමත් අපේ තියෙන ගැහැණුකමට බලාපොරොත්තු වන අවධානය, ආරක්ෂාව, ආදරය බලාපොරොත්තු වුනා.. ඒ බලාපොරොත්තු වීම මගේ වැරැද්දක් විදිහට මම අද දක්වාම හිතුවා.. සරළව ම කිව්වොත් මට ලෙඩක් වුනාම සැප දුක බලයි.. බෙහෙත් බොන්නේ නැති වුනාම බෙහෙත් ටිකක් ගන්න කියලා පොඩ්ඩක් සැර කරයි.. අලුත් ඇඳුමක් ඇන්දොත් ලස්සනයි කියයි.. මගෙන් එයාට ලැබෙන සහයෝගය අගේ කරයි කියලා.. ඒක හැම කෙනෙක්ම තමන්ගේ යාලුවන්ගෙන් පවා බලාපොරොත්තු වෙන දෙයක්.. ඒත් මේ දේවල් මට බලාපොරොත්තු වුනු විදිහට ලැබෙන්නෙ නැති වුනත් මම මට පුළුවන් විදිහට එයාට ඒ අවධානය ලබා දුන්නා.. එයාගෙන් නොලැබෙන අවධානය මම හිතුවේ එයට වෙලාවක් නැතිකම, එහෙම නැත්නම් මගේ හොඳම යාලුවා කීවා නොඅහන මම එයා කිව්වාම අහයිද වගේ දේවල්...එයා දීපු නිදහට කාරණාත් ඒවාමයි.. පස්සේ පස්සේ මම ම ඒ නිදහට කාරණා මගේ හිතට කියාගන්න පුරුදු වුනා.. ඒ විදිහට මම ටික ටික බලාපොරොත්තු වෙන එක අතාරින්න පුරුදු වුනා.. ඒත් ඒක ඇත්ත නෙවෙයි කියලා මම දන්නව..

මට මුණ ගැහුනු මේ අලුත් චරිතය මගේ සමීප හිතවතෙක් නෙවෙයි.. ඒත් මේ වෙනකොට මගේම මල්ලියෙක් තරම් ඒ චරිතය හිතට සමීප වෙලා.. සත්තකින්ම මම ලෙඩ වුනා කිව්වාම මේ කෙනාට කිසිම වැදගත්කමක් නැ..ඒත් මම බෙහෙත් ගන්නවද.. රෙස්ට් කරන්වද කියලා හොයලා බලන්න තරම් ඒ චරිතය කාරුණිකයි.. හිතවත්කමක් හිතේ තියෙනවා..


සමහර වෙලාවට ඔය වගේ පොඩි පොඩි දේවල් වලින් අපිට තව කෙනෙක්ගේ හිතක් සුවපත් කරන්න පුළුවන්.. ඒකට අපි අතරේ බැඳීමක් තියෙන්නේම ඕනේ නැ..


මම ගොඩාක් වෙලාවට හිතුවේ මම එහෙම බලාපොරොත්තු වුන එක වැරදියි කියලා.. ඒත් අද මේ මල්ලි මට කියලා දුන්නා අපිට කෙනෙක්ගේ ලෙඩක් දුකක් ගැන බලන්න.. දුකට සැපට ඉන්න.. මහා ලොකු බැඳීම් තියෙන්න ඕනේ නෑ කියලා. ඒකට කියන්නේ මනුස්සකම කියලා.. සමහරවිට ඒ අසරණ වෙලා ඉන්න කෙනා.. ඔයාගෙන් අවධානය, ආරක්ෂාව , ආදරය බලාපොරොත්තු වෙන කෙනා ඔයාගේ සමීපතම හිතවතෙක් වෙන්න පුළුවන්..නොවෙන්නත් පුළුවන්.. ඒත් ඒ කවුරු වුනත් එයා බලාපොරොත්තු වෙන දේ දුන්න කියලා ඔයාට නැති වෙන දෙයක් නැ..ඒකට යන්නේ විනාඩියක්..තප්පර ගනාක් වෙන්න පුළුවන්..ඒත් ඒ ඔයා කැප කරන විනාඩිය නිසා හදවතක් සැනසෙනවා වෙන්න පුළුවන්..ඒ සැනසීම ලබාදෙන්න ඔච්චර ලෝබ වෙන්න එපා.. 


එක තප්පරේකට කෙනෙක්ගෙන් "ඔයාට කොහොමද අද" කියලා ඇහුව්වා කියලා ඒ කෙනා ඔයාගේ දේපළ ලියාගන්න හදන්නේ නැ..ඒකෙන් ඒ දවදට සුවත් වෙනවා.. කවදා හරි දවසක් ඔයාට දැනුනොත් කොහේ හරි හදක් ඔයගෙන් අවධානය බලාපොරොත්තු වෙනවා කියලා.. ඒ කෙනා තමන්ගේ අම්මා තාත්තා, සහොදරයෙක්, යාලුවෙක්, එහෙම නැත්නම් පෙම්වතිය පෙම්වතා වෙන්නත් පුළුවන්.. ඒ අය බලාපොරොත්තු වෙන අවධානය එයාලට දෙන්න.. ඒකට වැය වෙන්නේ ඔයාලගේ කාලයෙන් එක විනාඩියක් විතරයි.. ඒත් ඒ අවධානය ලබා නොදී එයාලා ජීවිතෙන් ඈත් වුනු දවසට සමහර විට ඔයාලට ඕනේ වෙන වධානය දෙන්න කිසිම කෙනෙක් ලඟ නැති වෙන්න පුළුවන්.. 

කොහොම වුනත් මේ ලිපියට මුල් වුන මල්ලිගේ නම නම් කියන්න බැ.. එයා ඒකට කැමති වෙයිද දන්නේ නැනේ..ඒත් ඒ මල්ලි මේක බැලුවොත් මට කියන්න තියෙන්නේ එකම එක දෙයක් විතරයි..
 

"ඔයාට ගොඩාක් ස්තූතියි මල්ලියෝ."

Saturday, July 7, 2012

Away....


No more tears to cry
no more strength to wait
maybe it's time
to walk away
my tender heart
can't bear the pain
it aches too much
i better collect
all the pieces of it
it's time to walk away
holding my tender heart
bleeding and suffocating
no more strength to wait
no more courage to ask
stepping out side the door
it's time to walk away......

Friday, June 29, 2012

රැවටිලි ලෝකේ තවත් දිනක්... - දෙවෙනි කොටස


"ලොකු අයියා අවුරුදු දහ අට වුනු ගමන් හමුදාවට බැඳුණා. එතකොට මට අවුරුදු දහයක් විතර. අක්කා ඉස්කෝලේ දහයේ පන්තියේ හිටියේ. පොඩි අයියා අක්කාට වඩා දෙකක් බාලයි. අපේ ගෙදර වියදමට සල්ලි එව්වේ ලොකූ. ඒත් එයා හමුදාවට ගිහින් අවුරුද්දකින් විතර අනුරාධපුරේ අක්කා කෙනෙක්ව බැන්ඳා කියලා ලියුමක් එව්වා. අපි ඒ අක්කා කළුද සුදුද කියලාවත් දන්නේ නැ. එයාල කවදාවත් අපිව බලන්න ආවේ නැ. අයියා බැන්ඳට පස්සේ ටික කාලයක් එය ගෙදරට සල්ලි එව්වා. ඒත් පස්සේ පස්සේ අම්මා කොච්චර ලියුම් යැව්වත් කීයක් වත් එව්වේ නැ.. අම්මා නම් කිව්වේ ඒ බැන්ඳ ගෑනි සල්ලි එවන්න දෙන්නේ නැතුව ඇති කියලා.. ගෙදර අඩුපාඩු වෙනකොට.."

 "එතකොට ඔයලගේ තාත්තා හිටියේ නැද්දා??"මට නොඅහා ඉන්න බැරි වුනා.

"තාත්තා නැති වෙලා තියෙන්නේ මං ගොඩාක් පුංචි කාලේ. පොල් ගහකින් වැටිලාලු මලේ. හ්ම්ම්ම්..."

 පුංචි ඇස් වල තියෙන වේදනාව මට නොදැනුනාම නොවේ. අතීතය ගැන අහන්නේ නැතුව කතාව නවත්තන්නත් මට හිතුණා. පව්.. මොනා වුනත් පරණ දේවල් මතක් කරන කොට දුක ඇති නේ... 

"ඔයාට පරණ දේවල් මතක් කරන එක දුකයි නම් ඔයා ඔවා කියන්න ඕනේ නැ. අනේ මන්දා සඳමාලි.. පිරිමි නිසා තමා අපි හැමදාම දුක් විඳින්නේ.. එයාලා අපෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නවා.. අපිව රවට්ටනවා.." 

"නැ නෝනා මට දුකක් නැ.. දුක් වුනත් කරන්න දෙයක් නැනේ.. මේ මගේ උරුමය කියල තමා හිතන්න තියෙන්නේ. 
අයියා සල්ලි එව්වේ නැති වුනාම ගෙදර අඩුපාඩු හින්දා අක්කා ඉස්කෝලේ නවත්තලා ගාමන්ට් එකේ වැඩට යන්න ගත්තා. අපිට හොඳ කාලයක් නාවට අවුරුදු දෙකක් විතර අපි නිදහසේ හිටියා. ඒත් ආයෙත් ප්‍රශ්න ඇති වුනේ පොඩි අයියා කුඩු ගහනවා කියලා පොලිසියෙන් අල්ලාගෙන ගිය දවසේ. අම්මයි අක්කයි එයාව බේර ගන්න පුළුවන් තරම් හැදුවා. ඒත් එයාව පුරුත්ථාපන කඳවුරකට යැව්වා. එකෙන් පස්සේ අම්මගේ ඔළුවත් එච්චර හොඳ නැති වුණා. අන්තිමට අපේ තාත්තාගේ මල්ලි.. ඒ කිව්වේ අපේ බප්පා කිව්වා මාව ගෙදරක වැඩ කරන්න කොළඹ යවමු කියලා. එයා ගෙදරක් හෙව්වා කියලත් කිව්වා. එතන මට ඉගෙන ගන්නත් හදලා දෙයි කියලාත් කියපු නිසා අම්මා අකමැත්තෙන් වුනත් මාව බාප්පා එක්ක කොළඹ එව්වා.. ඒත් බාප්පා මව කොහෙවත් ගෙදරකට දුන්නේ නැ. මාව මඩමකට බාර දුන්නා.... " 

ඇස් වල තදකරගෙන හිටිය කඳුළු දොඹ ගෙඩි වගේ එළියට පැන්නා.. මිනිත්තුවක් දෙකක් කතා නොකර හිටියේ ඒ කටුක මතකයන් පුංචි හිත පාරන හින්දා වෙන්නැති. මගේ ඇස් දෙකේ මං නොදැනම කඳුළු ඇවිත්. අනේ මන්දා.. පිරිමි ජාතිය..ගවුමේ අගින් කඳුළු පිහගෙන සඳමාලි අයේ කාතාව පටන් ගත්තා..

"මං නාදුනන කෙනෙක් අතින් මං ගෑනියෙක් වුනා නම් මට දුක නෑ නෝනා.. ඒත් මට එහෙම කලේ මාව පොඩි කාලේන් ඉඳන් දන්න මගේ බාප්පාමයි.. ඊට පස්සේ දේවල් කතා කරලා වැඩක් නැ නෝනා.. මං කාලයක් ඒ පව්කාර රස්සාවේ හිටියා.. ඒ හැමදේම වෙනස් වුනේ මේකා බඩට ආවට පස්සේ.. ඒ මඩමේ වුන් මේකාව මරලා දාන්න හැදුවා.. මං එතනින් පැනලා ආවා.. ඊට පස්සේ තැන් තැන් වල ඉඳන් හිඟා කෑවා.. බඩක් එක්ක හිඟා කනකොට මිනිස්සු එක එක පද වලින් මට බැන්නා.. ඒත් මං මොනා කරන්නද නෝනා..." 


හොඳටම හවස් වෙලා කියලා මට හිතුනේ ඒ මූණේ තිබ්බ අඳුර හින්දාද නැත්නම් ඇත්තටම හවස් වෙලා හින්දා ද කියලා මට තේරුනේ නැ.. මුළු කතාවම අහලා මන් යන්නම් කියලා නැගිටලා යන්නේ කොහොමද?.. කෙල්ල මගෙන් තව මුකුත් ඉල්ලුවේ නැති බව ඇත්ත.. ඒත් එහෙමයි කියලා මට යන්න පුළුවන්ද.. පිරිමින්ගේ වැරදි වලට වන්දි ගෙවන අහිංසක ජීවිත.. 

"මං යන්නම් නෝනා.." කෙල්ල ඉඳගෙන හිටිය තැනින් නැගිට්ටා.. 

"ම්ම්ම්ම්.... මට ඔයා ගැන ගොඩාක් දුකයි සඳමාලි.. ඒත් මගේ ලඟ මීට වඩා දෙන්න දෙයක් දැන් නැ.. මං ආයේ එන්නම් ඔයාව බලන්න.."

 පර්ස් එකේ තිබුනු රුපියල් 400 න් දෙසීයක් කෙල්ලගේ අතේ තියන ගමන් මං නැගිට්ටා. මට ඔඉට වඩා දෙන්න තිබුනා නම් කියලා හිතෙනවා. මං නිරාශාගෙන් කීයක් හරි ඉල්ල ගන්නවා අයේ මහපොළ දානකම්.

"නෝනාට පින් නෝනා.. " 

තරු කැට වගේ ඇස් බබලනවා.. "මං යනවා නෝනා.." ලමයත් වඩා ගෙන ඒ රූපේ ඇතට යන හැටි මං බලාගෙන හිටියා.. 

"නෝනා කියාක් දුන්නද ඒකිට?? "

 හදිස්සියේ පිටිපස්සෙන් වයසක් පිරිමි කටහඬක් ඇහුන නිසා හැරිලා බැලුවා..වයසක කුදු ගැහුණු සීයා කෙනෙක්. සල්ලි නම් ඉල්ලුවට වැඩක් නැ.. මං ලඟ දෙන්න සල්ලි නැ.. මං හිතින් කියගත්තා.. 

"නෝනා ඒකිට කියක් දුන්නද??" මගේ මූණ දිහා බලලා ආයෙ ඇහුව්වා.. 

"ඇයි අහන්නේ??" මගේ කටහඬ ඕනේවට වඩා සැර වුණාද මන්දා..සිහින් හිනාවක් ඒ මූණට ආවා..අනේ අම්මපා මේ වගෙ පිරිමි නිසා තමා මේ ලෝකේ එපා වෙන්නේ.. ඕන් නැති දෙයක් නැ. 

"නෝනා.. ඒ කෙල්ලා කියපුවා විශ්වාස කරන්න එපා.. මං ඒකීගේ සීයා.. ඕකී දැන් මාත් එක්කා කතා කරන්නේත් නැ.. ඉස්සර මං තමා ඕකිට කන්න බොන්න සේරම හොයල දුන්නේ.. මං හිඟ කැවේ ඕකිව ලඟ තියගෙන පෙන්නලා නෙවෙයි.. ඒත් හැම සතේම වියදම් කලේ ඕකිට. ඕකී හැමදාම මෙතනට එන මිනිස්සුන්ට බොරු බේගල් දාහක් කියලා රුපියල් දෙතුන් සීයක් කඩා ගන්නවා.. ඔය ලමයා ඒකීගේ නෙවේ නෝනා.. බොරු නම් අන්න අතන මඩුවට ගිහින් බලන්න ඒ ලමයා අර අන්ධ ගෑනිගේ.. නෝනා තරුණ හින්දා ඔය බොරු වලට අහුවෙන්නේ. මීට පස්සේ මෙතන ඉන්න හිඟන්නෝ කියන බොරු වලට රැවටෙන්න එපා නෝනේ.. මං හිඟ කන්නේ මට වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිසා.. ඕකී හිඟ කන්නේ තියෙන කම්මලිකම නිසා.." 

සීයා හැරිලා හැරමිටිය ගහ ගහ ඇවිද ගෙන ගියා.. 

මගේ ඇස් බොඳ වුනේ මං ගැන ඇතිවෙච්ච දුකටද නැත්නම් පිරිමි වගේම ගෑනුත් අපිව රවට්ටනවා කියලා දැන ගත්ත ලැජ්ජාවටද කියලා මං දන්නේ නැ..